Qyntel Woods

Qyntel Woods
Woods on the fastbreak.

Τετάρτη, 16 Σεπτεμβρίου 2020

He, the usurper.

Genesis - White Mountain (from "Trespass" album - 1970)



Καλημέρα σας! 
Έφτασε η στιγμή για άλλη μία αιρετική κατάθεση σκέψεων. Γιατί αιρετική; Επειδή όπως θα αναρωτηθεί εύλογα κάποιος, γράφω πάντοτε αυτό που κρίνω αντικειμενικά σύμφωνα με το αγαπημένο μας άθλημα, χωρίς να κρύβω τις ατέλειες της ομάδας μας κάτω από το χαλάκι του οπαδισμού.  

Ας αρχίσω με τα δεδομένα και τα αναμενόμενα θετικά. 
Ο Μπαρτζώκας είναι πολύ καλός προπονητής και εξίσου καλός διαχειριστής υλικού. Το υλικό που επέλεξε φέτος το καλοκαίρι είναι πολύ καλό. Ίσως το καλύτερο μετά την επική χρονιά στο Κουμπάν. Ίσως οι καλύτερες επιλογές που έχει κάνει για τον Ολυμπιακό, στο μέτρο των οικονομικών δυνατοτήτων που του παρέχουν οι Αγγελόπουλοι.
Συνολικά και με βάση τα κριτήρια ανταγωνισμού που υπάρχουν πλέον στη διοργάνωση, καθώς και με τις αγωνιστικές σταθερές που διαθέτει η ομάδα, οι οποίες δεν μπορούν να διαφοροποιηθούν για λόγους που δεν είναι -προφανώς- της παρούσης. 


Υπάρχουν όμως τρεις συνισταμένες που ίσως κρίνουν καταστάσεις και κατ' επέκταση παιχνίδια στη διοργάνωση:

1. Δημιουργία
2. Σουτ
3. Ποστάρισμα

1. Βασικός έως βασικότατος δημιουργός είναι πλέον ο Σλούκας. Εκείνος που ξεκινάει και τελειώνει τις φάσεις. Προβλέψιμος τρόπος ανάπτυξης; Είναι μέχρι ενός σημείου αλλά οι επιλογές είναι σαφέστατα περισσότερες. Ο Σλούκας είναι στο κορυφαίο του σημείο ως παίκτης, οπότε θεωρείται -και είναι- αναντικατάστατος για τον Ολυμπιακό. Το θέμα είναι όμως τι θα προκύψει τα 10-12 λεπτά που θα χρειαστεί να πάρει ανάσες. 
Θα τον αντικαταστήσει ο Χάρισον με αυτό το ράθυμο -never nervous- ύφος που θυμίζει Χόλις Τόμπσον; Ο Χάρισον δεν είναι δημιουργός για τους άλλους παρά μόνο για τον εαυτό του. Καλή εκτέλεση και σουτ αλλά αργά τα ζα. Δεν τον έχουμε δει υπό πίεση και φοβάμαι μην καταρρεύσει όπως ο Τόμπσον ή άλλοι παλιότερα.
Θα τον αντικασταστήσει ο Τζένκινς που μπορεί μεν να πιέσει και να αμυνθεί εξαιρετικά, αλλά όχι να εκτελέσει ή να μοιράσει παιχνίδι το ίδιο καλά; Δύσκολο το βλέπω. Ειδικά στον τομέα της επίθεσης. 
Θα τον αντικαταστήσει ο Λαρεντζάκης ή ο Κόνιαρης; Μόνο στο αμυντικό κομμάτι και στο κατέβασμα της μπάλας. Ο πρώτος διαθέτει τσαγανό αλλά υστερεί σε ταλέντο, ενώ ο δεύτερος διαθέτει ικανότητες play maker αλλά ορισμένες φορές δείχνει να πάσχει από ευθυνοφοβία. 
Θα τον αντικαταστήσει ο Σπανούλης; Ναι, με όσες δυσκολίες συνεπάγεται αυτή η κίνηση. Αμυντικές, επειδή θα χρειάζεται πάντα δίπλα του τον Τζένκινς. Επιθετικές επειδή θα χρειάζεται πάντα σκριν στην κορυφή της ρακέτας για να κάνει μπάσιμο ή να μοιράσει μπάλα μετά την πρώτη ντρίπλα. Προβλέψιμος τρόπος ανάπτυξης αλλά θα έχει περισσότερες επιλογές φέτος και αυτός. 
Με λίγα λόγια, κρίνω ότι η ομάδα έχει ανάγκη από έναν δεύτερο δημιουργό μετά τον Σλούκα για την κομβική θέση του play maker. 


2. Βασικός σκόρερ και σουτέρ ο Άαρον Χάρισον. Πολύ καλός στο σουτ. Μακρινό ή μέσης απόστασης. Στατικός σουτέρ βέβαια και θα χρειαστεί λίγη περισσότερη προσπάθεια στη δύσκολη αναβαθμισμένη διοργάνωση για να αναπτύξει όλες τις πτυχές του ταλέντου του. Καλός δημιουργός για τον εαυτό του. Βρίσκει λύσεις ακόμη και σε κλειστές άμυνες ή σε παιχνίδι μισού γηπέδου. Θετικά όλα αυτά, καθώς δείχνουν ότι μεγάλο μέρος της επιθετικής λειτουργίας της ομάδας, θα στηρίζεται στα κέφια του Χάρισον. Σουτάρει με ιδανικό ψηλοκρεμαστό τρόπο αλλά με αργή εκτέλεση και όπως κατανοώ, θα καπαρώσει θέση βασικού στη θέση 2. 
Έτσι κι αλλιώς, ο Μακίσικ έχει καλύτερη ψυχολογία για να αλλάζει το ρυθμό ερχόμενος από τον πάγκο με ενθουσιασμό και περισσή ενέργεια.   
Ποιος θα αναλάβει να σουτάρει σε περίπτωση που μαρκάρεται ή ξεκουράζεται ο Χάρισον; Πιθανότατα ο Βεζένκοφ αν βρίσκεται στο παρκέ τη δεδομένη στιγμή. Διαφορετικά, θα προκύψουν αλχημείες με Παπανικολάου, Σπανούλη και Λιβιό με Πρίντεζη στους ψηλούς. Διαφορετική επιλογή δεν φαίνεται στον ορίζοντα. Δεν θα απαιτούσα παράλογη μεταγραφή τύπου Μπρόκχοφ αλλά με την εικόνα του λιγότερου γραμμωμένου παίκτη του Ολυμπιακού (βλέπε Βεζένκοφ), με πιάνει ένα άγχος αν μη τι άλλο. Το μόνο βέβαιο είναι ότι για να προκύψουν κατάλληλες προϋποθέσεις για ορθολογικά σουτ, θα χρειαστεί να δουλευτούν πολλά συστήματα και ακόμη περισσότερες πάσες. Ευτυχώς, υπάρχει ο Μπαρτζώκας. 


3. Αδιαμφισβήτητος ηγέτης στο ποστάρισμα εδώ και χρόνια είναι ο Πρίντεζης. Από τους μοναδικούς με τέτοιο ρεπερτόριο κινήσεων στην Ευρώπη. Για να μην γράψω για ρεπερτόριο επιπέδου ΝΒΑ και δείξω σημάδια υπερβολής. Κινήσεις και εμπνεύσεις κορυφαίου επιπέδου. 
Όμως (παντού χώνεται τελικά η συγκεκριμένη λέξη), ο χρόνος μετρά αντίστροφα από πέρσι. Φάνηκε ξεκάθαρα ότι ο Γιώργος δεν διαθέτει πλέον τις αντοχές του παρελθόντος. Δεν του βγαίνουν οι ανάσες και κουράζεται ευκολότερα κατά τη διάρκεια του αγώνα. Ειδικά αν συναντά απέναντί του αντιπάλους που στηρίζουν τον τρόπο παιχνιδιού τους στην αθλητικότητα. Μειονεκτεί έναντι αθλητικών και δυναμικών αντιπάλων. Ακόμη περισσότερο όταν έχει μετρήσει πάνω από 20 αγωνιστικά λεπτά. Κουράζεται τάχιστα με αποτέλεσμα να πρέπει να περιορίσει την απόδοσή του στη μία πλευρά του παρκέ -που συνήθως είναι η άμυνα- ώστε να τα καταφέρει να ανταπεξέλθει ικανοποιητικά σε 30 με 35 λεπτά αγώνα. Πολλά πλέον θα είναι τα 35 λεπτά. 
Πώς λοιπόν θα μπορέσει να ανταπεξέλθει η ομάδα στην επίθεση μόνο με το παιχνίδι του Πρίντεζη, χωρίς έναν δεύτερο παίκτη που να φτιάχνει φάσεις για τον εαυτό του μέσα στη ρακέτα; Τι σημαίνει αυτό σε αγωνιστικό επίπεδο; Περιορισμένες επιλογές στην επίθεση σε περίπτωση που κουραστεί ή μαρκαριστεί σωστά ο Πρίντεζης. Κάτι που είναι οφθαλμοφανές εδώ και 2 χρόνια σχεδόν για όποιον καταλαβαίνει τι είδους άθλημα παρακολουθεί. 
Ο Λιβιό δεν μπορεί φυσικά να παίξει με πλάτη. Είναι απλά δυνατός και κινητικός ψηλός. Ο Βεζένκοφ γνωρίζουμε ότι δεν αρέσκεται στις επαφές και δεν πρόκειται να μετατραπεί σε 4άρι τύπου Άντιτς ως δια μαγείας. 


Πώς κατανοώ ότι θα εξελιχθούν τα πράγματα; 
Θα παίζουμε καλά έως πολύ καλά στα μετόπισθεν. Θα είμαστε εξαιρετικοί στην άμυνα και στις αλληλοκαλύψεις. Θα δαγκώνουμε τους πάντες. Σε μεγάλο βαθμό. 
Το πρόβλημα όμως θα προκύψει στην επίθεση. Όλα θα κινούνται γύρω από τις διαθέσεις και τις εμπνεύσεις του Σλούκα. Όσο μπορεί να ανταπεξέρχεται στην αγωνιστική πίεση και στις δυσκολίες έναντι κάθε προσωπικού αντιπάλου και προπονητή, η ομάδα θα ρολάρει επιθετικά. Διαφορετικά, ειδικά απέναντι σε αθλητικές ομάδες και καλούς προπονητές, θα περιορίζεται επιθετικά ο Ολυμπιακός. Θα προκύπτουν θέματα και θα προκύπτουν δυσκολίες στο σκοράρισμα. Ειδικότερα σε παιχνίδια αργού ρυθμού ή απέναντι σε κλειστές άμυνες που θα μας αφήνουν ελεύθερο το μακρινό σουτ. 


Τι γίνεται στη συνέχεια; 
Λίγα πράγματα. Δεν θα προκύψουν προσθήκες παρά μόνο μετά από σοβαρούς τραυματισμούς. Κάτι που απευχόμαστε προφανώς.
Η ομάδα φυσικά θα αποκτήσει ομοιογένεια και αυτοματισμούς, αλλά αυτό δεν θα αναιρέσει το γεγονός ότι χρειαζόμαστε δεύτερο δημιουργό με δυνατότητες εκτέλεσης, σουτέρ κλάσης με γρήγορη εκτέλεση και ψηλό με ποστ παιχνίδι κορυφαίου επιπέδου. 

Υ.γ. Ο στίχος αναφέρει: He, the usurper must die. Αν δεν μπορέσει να ανταποκριθεί ο σφετεριστής του θρόνου στα "καθήκοντά" του, να είστε σίγουροι ότι οι φανατικοί θα τον στείλουν στο εκτελεστικό απόσπασμα. Μεταφορικά πάντα...

Open The Gates



Καλησπέρα σας!

Ελπίζουμε για επιστροφή στην κανονικότητα με την έναρξη του φθινοπώρου. Κοινωνική και αθλητική κατά δεύτερο λόγο...
Ας κάνουμε μια πρώτη (και καθόλου πρώιμη) καλοκαιρινή προσέγγιση στο σχεδιασμό του Ολυμπιακού...
Αποτελεί κοινό μυστικό ότι η ομάδα σχεδιάζεται με πρωταρχικό γνώρισμα την αθλητικότητα. Δεύτερο κριτήριο επιλογής αποτελεί η προσαρμοστικότητα και η ομοιογένεια με τους υπάρχοντες. Η αμυντική προσήλωση είναι πιθανότατα η τρίτη σταθερά στελέχωσης. 

Manilla Road - The Fires of Mars




Ας ρίξουμε όμως μια ματιά στο διαμορφούμενο ρόστερ (σύμφωνα με τις εικασίες και τις προβλέψεις):

Ολυμπιακός 2020-21
1. Σλούκας, Τζένκινς, Κόνιαρης, Νικολαϊδης.
2. Σπανούλης, Χάρισον, Λαρεντζάκης.
3. Παπανικολάου, ΜακΚίσικ, Χαραλαμπόπουλος.
4. Πρίντεζης, Βεζένκοφ.
5. Μάρτιν, Έλις, Ρούμπιτ, Χρηστίδης.

Παραβλέπω την παρουσία των Σπανούλη-Πρίντεζη που μπορεί να πυροδοτήσει διαβουλεύσεις επί διαβουλεύσεων για τη χρησιμότητά τους, τον χρόνο συμμετοχής ή τον παραγκωνισμό τους. Σίγουρα θα θελήσουν να παίξουν έναν ακόμη χρόνο...
Το μεγάλο ερωτηματικό που πλανάται σαν φάντασμα πάνω από τον πάγκο του Μπαρτζώκα, είναι αν θα μπορέσει να εναρμονίσει τη συνύπαρξη των βετεράνων με τους υποψήφιους αντικαταστάτες τους. Κομβικό ζήτημα βεβαίως, με το οποίο θα ασχοληθούμε πριν την έναρξη των αγωνιστικών υποχρεώσεων ή αμέσως μετά την ολοκλήρωση του ρόστερ.

Αλέξανδρος Νικολαϊδης

Ας ασχοληθούμε με τη στελέχωση που μας απασχολεί αρκετά κάθε χρόνο τέτοια εποχή και θα κρίνει πολλά για την συμπεριφορά της ομάδας κατά την αγωνιστική σεζόν που θα ακολουθήσει.
Αν λοιπόν οριστικοποιηθεί η μεταγραφή Σλούκα, η στελέχωση κρίνεται για μένα επιεικώς υποφερτή. Παραθέτω τις ενστάσεις μου.
Ο Μάρτιν ήταν μια μεταγραφή που προϋπήρξε του κόουτς κατά κοινή ομολογία.
Ο Έλις και ο ΜακΚίσικ ήταν παίκτες που προέκυψαν μεσούσης της σεζόν και παρέμειναν ορθά.
Ποιους νέους παίκτες ανακάλυψε ο κόουτς και θα μας τους παρουσιάσει στο γήπεδο;
Τον Χάρισον, τον οποίο γνωρίζουν όλοι οι scouters και οι ψαγμένοι οπαδοί που ψάχνονται για φθηνούς παίκτες με προοπτικές πρωταθλητισμού και κατά δεύτερο λόγο τον Τζένκινς, τον οποίο είχαμε αναφέρει ότι θα παίξει αρκετά ως υποψήφιος μεταγραφικός στόχος του Μπι.
Ουσιαστικά μόνο ο Χάρισον δηλαδή, ο οποίος δεν είναι τίποτα τρομερό που θα μπορούσε να αφήσει εποχή όπως κάποτε ο Ράντολφ για παράδειγμα.
Η σταθερά Σλούκα θα αποτελέσει τον keeper of the 7 keys που θα χρειαστεί να επωμιστεί κάθε πιθανό κι απίθανο ρόλο στο παρκέ.

Αντώνης Κόνιαρης

Τέσσερις σύντομες σημειώσεις για εκείνους που θα στελεχώσουν τον μελλοντικό κορμό του Ολυμπιακού:
Ο Λαρεντζάκης θα χρειαστεί να αναπληρώνει κάθε κενό στον ελάχιστο χρόνο που θα του αναλογεί. Στην επίθεση αλλά κυρίως στην άμυνα.
Ο Κόνιαρης θα χρειαστεί να αποκτήσει εμπιστοσύνη στον εαυτό του επιθετικά, αλλιώς δεν θα μπορέσει ποτέ να κάνει το βήμα παραπέρα στην καριέρα του.
Ο Νικολαΐδης θα χρειαστεί χρόνο συμμετοχής και αγωνιστικά λεπτά για να αποδείξει ότι δεν ήταν ένα πυροτέχνημα το περσινό του ξεπέταγμα.
Ο Χαραλαμπόπουλος θα χρειαστεί υγεία και ενδυνάμωση. Ταλέντο διαθέτει κι αρκετό μυαλό για να τα καταφέρει. Ψυχικό σθένος επίσης.

Βασίλης Χαραλαμπόπουλος

Πού εντοπίζονται οι αστοχίες της στελέχωσης με μια πρώτη ματιά.
Σε τρία κομβικά σημεία:
1. Χρειάζεται ένας δεύτερος playmaker με δημιουργικές ικανότητες.
2. Απαιτείται ένα 4άρι -εδώ και πολλά χρόνια- με αθλητικά προσόντα και καλό τρίποντο.
3. Ζητείται ένα ψηλό κορμί που να μπορεί να ποστάρει και να αμύνεται υποφερτά μέσα στη ρακέτα.

Γενικές επεξηγήσεις:
1. Ο Τζένκινς είναι ένας αμυντικός μπάλας όπως κάποτε ο Λαφαγιέτ (χωρίς το τρίποντο) και όχι αμυντικός θέσης όπως ο Μάρντι Κόλινς. Εξαιρετικός αμυντικός και υποφερτός στα τελειώματα αλλά μέχρι εκεί.
Τι πρόβλημα παρουσιάζει η στελέχωση της περιφερειακής γραμμής;
Δεν υπάρχει καθαρός δημιουργός εκτός του Σλούκα. Τι σημαίνει αυτό;
Αν μαρκαριστεί ιδανικά ή μπλοκάρει η διαύγειά του ή ή τραυματιστεί σε χείριστη περίπτωση, θα χρειαστεί να επιστρατευτούν λύσεις ανάγκης τύπου Σπανούλη ή Τζένκινς ή Χάρισον. Σενάριο προς αποφυγή με λίγα λόγια.
Συμπέρασμα;
Η ομάδα χρειάζεται δεύτερο καθαρό play maker ή να ανταποκριθεί σθεναρά στο ρόλο κάποιος από τους υπάρχοντες.

Shaquielle McKissic

2. Ο ΜακΚίσικ είναι ένας παίκτης ρυθμού με εξαιρετικό transition παιχνίδι αρκεί να κατέχει μπάλα σε ανοιχτό γήπεδο. Δεν ανταποκρίνεται το ίδιο καλά σε καταστάσεις set παιχνιδιού ούτε επίσης σε παιχνίδι μισού γηπέδου εκεί που η αντίπαλη άμυνα έχει στηθεί και τον περιμένει. Πώς μεταφράζεται αυτό;
Πώς θα αναπληρωθεί αυτό το αγωνιστικό του μειονέκτημα; Με καλό μακρινό σουτ.
Ποιος διαθέτει καλό και σταθερό σουτ σε μόνιμη βάση; Μόνο ο Σλούκας και κατά περίσταση ο Χάρισον με τον Βεζένκοφ ερχόμενο από το 4.
Με την εξουθένωση του Πρίντεζη στη θέση 4, προκύπτει πρόβλημα από την έλλειψη αθλητικότητας των Βεζένκοφ και Ρούμπιτ. Που ναι μεν αλληλοσυμπληρώνονται, αλλά δεν υποκαθιστούν έναν Γκιλ στα καλά του και οι δύο μαζί.
Δηλαδή. Αναλώθηκαν οι δημοσιογράφοι σε όλο αυτό το επικοινωνιακό τρικ με την παραμονή του "απαραίτητου" Βεζένκοφ, για να προσπαθήσουν να μας πείσουν ότι καλώς κρατάμε τον Βεζένκοφ και δεν ενδίδουμε στα δολάρια του Γκιλ.
Καλός, χρυσός και άγιος επιθετικά ο Ελληνοβούλγαρος, αλλά στερείται αθλητικότητας που είναι υπέρ απαραίτητη στο σύγχρονο μπάσκετ. Όπως κι ο Ρούμπιτ. Φιλότιμος και καλό παιδί. Του προτείνουμε μείωση -επειδή δεν θέλουμε να πληρώσουμε κάποιον ακριβότερο- με αποτέλεσμα να παρουσιάσουμε ως επιτυχία την παραμονή του στο ρόστερ. Δυστυχώς, ο πλέον αδύναμος κρίκος θα είναι ο Ρούμπιτ. Άμυνα μόνο με σπρώξιμο στο ποστ και ένα υποφερτό σουτ από μέση απόσταση. Μέχρι εκεί. Παραπέρα δεν έχει. Ποιος ο λόγος ύπαρξης ενός τέτοιου παίκτη στο ρόστερ κυρ Γιώργη Μπαρτζώκα; Πάρε έναν από την αναπτυξιακή και άστον να τρέχει το γήπεδο σαν τον Μπολτ σε κάθε παιχνίδι. Κερδισμένος θα είσαι εσύ και ο κόσμος από το θέαμα που θα παρουσιάζει η ομάδα, χωρίς την ξαναζεσταμένη τυρόπιτα που ακούει στο επώνυμο Ρούμπιτ.
Συμπέρασμα;
Η ομάδα χρειάζεται αθλητικό 4άρι με καλό μακρινό σουτ όπως ο Γκιλ για παράδειγμα.

Octavius Ellis

3. Ο Χασάν Μάρτιν είναι ένας αθλητικός πικ εν ρόλερ που αμυντικά παρομοιάζεται σαν τον Κάιλ Χάινς. Υπερβολική σύγκριση αλλά θα την αποφύγουμε στην παρούσα φάση. Ο Έλις είναι ένας ψηλότερος Ντάνστον με υποφερτές κινήσεις και αρκετά καλή αντίληψη του παιχνιδιού, που χρειάζεται κι εκείνος εμπειρία από υψηλό ανταγωνισμό.
Μπορούν αυτοί οι δύο να παίξουν άμεσα σε υψηλό επίπεδο χωρίς να φανεί το κενό του Μιλουτίνοφ; Κομματάκι δύσκολο, επειδή ακόμα και στις κακές βραδιές του, ο Σέρβος κάλυπτε χώρο και ύψος μόνο με το κορμί του και ανταποκρινόταν σε άμυνα και επίθεση. Κάτι που οι Μάρτιν και Έλις, δεν θα μπορέσουν να καλύψουν ταυτόχρονα. Εκτός, αν τους κάνει εντατικά μαθήματα στο ποστάρισμα και στην αλληλοκάλυψη ο Μπαρτζώκας όλο το καλοκαίρι.
Ο Χαπ παρουσιάζεται σαν ο ψηλός που δεν έχει θέση στο ρόστερ αλλά θα καταλήξει σε άλλη ομάδα, ώστε να προκύψει οικονομικό όφελος από την πώλησή του. Θα έχει θέση στο ρόστερ ο Χαπ; Όχι, ειδικά αν προορίζεται μόνο για το ρόλο του αναλώσιμου παίκτη στη θέση 5.
Θα χρησιμοποιηθεί ο Ρούμπιτ στο ρόλο του μπάνγκερ (με ύψος 2.01) κατά περίσταση ώστε να αποφύγουν τα αχρείαστα φάουλ οι δύο βασικοί (βασικότεροι), αλλά η αλήθεια είναι ότι θα χρειαστούν πολλά γρήγορα βήματα από τους Έλις και Μάρτιν ώστε να αντιπαρέλθουν το μειονέκτημα της έλλειψης ύψους έναντι των υπολοίπων ψηλών της κορυφαίας διοργάνωσης.
Συμπέρασμα;
Ένας ψηλός τύπου Ταρζέφσκι θα ήταν απαραίτητος στο νέο Ολυμπιακό. 
 
Augustine Rubit

Με αυτά λοιπόν, θεωρώ ότι η στελέχωση Μπαρτζώκα θα αποδειχθεί καλύτερη σε μεγάλο ποσοστό, αν δεν κρατήσει τελικά τον Ρούμπιτ. Προσοχή! Δεν λογίζω κακή ή μη αναστρέψιμη τη στελέχωση, αλλά χρειαζόταν ορισμένες διαφορετικές πινελιές.
Λείπουν πραγματάκια:
1. Δεύτερος δημιουργός στη θέση του playmaker τύπου Κόουλ που κατέληξε στη Βιλερμπάν ή του "έτοιμου δικού μας" Μπάικς.
2. Σταθερός σκόρερ τύπου Λόιντ στη θέση 2 με δεδομένο ότι ο Σπανούλης θα απουσιάσει κάποιους αγώνες και είναι σε ηλικία απόσυρσης.
3. Μόνιμο μακρινό σουτ στις θέσεις των forwards τύπου Τζάρελ Έντι, εκτός αλχημειών τύπου Βεζένκοφ ή Χάρισον στο 3.
4. Παίκτης με σταθερό σουτ από μακρινή απόσταση και αθλητικά προσόντα για αλλαγή του Πρίντεζη τύπου Γκιλ.
5. Πεντάρι που να διαθέτει κινήσεις ρακέτας με πρόσωπο και πλάτη συν μια στοιχειώδη αμυντική προσήλωση τύπου Ταρζέφσκι.

Ο σχολιαστής που επέλεξε να μην σχολιάζει τελευταία, επιβεβαίωσε ορισμένα πράγματα:
1. Βεβαιότητα για Σλούκα.
2. Παραδοχή παραμονής Βεζένκοφ.
3. Αλλαγή πορείας των "στόχων" μας Γκιλ και Μπρόκχοφ προς το ΝΒΑ.

Στο κλείσιμο:
Η άποψή μου είναι να μην φύγει κανένας μικρός δανεικός. Όλοι θα χρειαστούν σε ενδεχόμενους τραυματισμούς των βετεράνων μας. Ποτέ δεν ξέρουμε επίσης, πώς θα εξελιχθεί η εκλογική διαδικασία της ΕΟΚ και κατά πόσο θα διαφοροποιηθεί η στελέχωση της Α1 για τη σεζόν 2020-21.

Όπως είχε γράψει ο Mark Shelton, μέγας ιδρυτής των Manilla Road:
In war there's always loss
All victories have their cost.
But hope shall conquer hate
For light Open the Gates,
Open The Gates.

Απαλλαγμένο από ιούς. www.avast.com





Σάββατο, 27 Ιανουαρίου 2018

En Force (may the force be with us).

En Force [Queensrÿche - Live in Tokyo 1984/08/05]


Καλησπέρα σας!
Μετά από αρκετή προσμονή, ο νέος χώρος γίνεται πραγματικότητα. Καθυστερημένα είναι η αλήθεια λόγω φόρτου εργασίας, αλλά ελπίζω με μεγαλύτερη συνέπεια στο μέλλον. 
Ανανέωση ενότητας με ποικίλες απόψεις από 6 διαφορετικούς σχολιαστές του χώρου, εν είδει ανασκόπησης και μελλοντικής πρόγνωσης.
Ελπίζουμε στη δύναμη για την ομάδα μας. En force!
Καλά να περνάμε!

Ο Θοδωρής:
Γεια σας και από μένα.
Ανασκόπηση λοιπόν της χρονιάς που πέρασε του αγαπημένου μας σωματείου.
Είναι λίγο δύσκολο να γράψεις στο χαρτί τις σκέψεις σου για αυτήν την ομάδα, ειδικά όταν την έχεις καλώς κακώς προέκταση της οικογένειας σου...
Έχοντας αναπτύξει μια σχέση πάθους με δυνατές και έντονες στιγμές και τα συναισθήματα σου να διακατέχονται από συνεχόμενες εναλλαγές χαράς και λύπης, άλλες φορές να σε γεμίζουν με υπερηφάνεια για αυτά που κάνει
και άλλες φορες να σε γεμίζουν με πίκρα και οργή.
Μετά τον πρόλογο ας μπούμε στο κύριο κομμάτι...
Καλοκαίρι του 16 λοιπόν ξεκινώντας πάλι με το μότο των προέδρων ''με τον δικό μας τρόπο''που σημαίνει ότι το μπάτζετ είναι συγκεκριμένο, δε θέλουν στον Ολυμπιακό να αλλάξουν ξαφνικά πολιτική και να χαλάσουν τη φιλοσοφία τους. Εξάλλου όταν με αυτό πορεύτηκαν άρχισαν να μαζεύουν τίτλους, (άντε να τους το αλλάξεις)
και προπονητή που δε θέλει να χαλάσει τις ισορροπίες στην ομάδα.
Εδώ να σημειώσω μια σωστή κίνηση που έγινε πιο πριν. Την απόκτηση του Παπανικολάου, που την θεωρώ κομβική. Το τι είχαμε διαβάσει... Ευτυχώς επικράτησε η λογική.
Έτσι λοιπόν έρχεται το καλοκαίρι μετά την απώλεια του τίτλου στην Ελλάδα και ξεκινάει το κτίσιμο της επόμενης χρονιάς. Μιας ομάδος που ήταν έτοιμη και ήθελε δύο με τρία κομμάτια να συμπληρωθεί το παζλ...
Ενός παίκτη στα γκαρντ που να δημιουργεί και να σκοράρει να αποφορτίζει τον Σπανούλη και την ομάδα, ένα τεσσάρι πίσω από τον Πρίντεζη και το τι θα γίνει με τον Γιανγκ (αν θα τον περιμένει η ομάδα)...
Ήρθαν λοιπόν ο Γκριν, ο Μπιρτς στη θέση του Χάντερ και ο κανένας στο 4... Βάλτε και την παραμονή Γιανγκ και έδεσε το γλυκό...
Τους λόγους τους αναλύσαμε παραπάνω, το σκεπτικό διοίκησης - προπονητή.
Φτιάχνεται λοιπόν μια ομάδα που κατά τους παροικούντες την Ιερουσαλήμ, είναι ικανή να πάει και να φέρει το ιερό δισκοπότηρο...
Έτσι λοιπόν αρχίζει η αγωνιστική χρονιά που ως συνήθως έχει και σοβαρούς τραυματισμούς... Πρώτο χτύπημα ο Χάκετ, δεύτερο χτύπημα ο Λοτζέσκι...
Το καλό με αυτήν την ομάδα είναι ότι γιγαντώνεται μέσα από τα προβλήματά της, κάνει κατάθεση ψυχής παίζουν με πάθος και ψυχή καταφέρνει να βγει τρίτη στον μαραθώνιο της ευρωλίγκας και μέσα από τα αποτελέσματα να ευνοηθεί και μια φορά και να διασταυρωθεί με την Εφές για το ποιος θα πάει φάιναλ φορ... Σε καλό φεγγάρι ο Σπανούλης πρόκριση με τον δύσκολο τρόπο ως συνήθως..
Πάμε λοιπόν φάιναλ φορ εναντίον της ΤΣΣΚΑ και είναι η στιγμή που κάτι τέτοιοι αγώνες σε κάνουν να αναρωτιέσαι... Θα περάσουν τα χρόνια και θα αναπολούμε γι' αυτές τις στιγμές που έχουμε ζήσει από αυτήν την ομάδα απ' την Πόλη και μετά...
Στον τελικό, στην έδρα της αντιπάλου επαναλήφθηκε το σκηνικό της προπέρσινης περιόδου... Μην ξεχνάμε άλλωστε ότι η ομάδα μας έχει συγκεκριμένο ταβάνι... Καλές οι υπερβάσεις και οι καταθέσεις ψυχών που κάνουμε κατά καιρούς αλλα δυστυχώς δεν φτάνουν.
Έτσι λοιπόν πήγαμε στους τελικούς της Α1, παρ'ότι σαν φαβορί... Το άδειασμα απ' το φάιναλ φορ, η έλλειψη ενέργειας, το μικρό ρόστερ, η χαμηλή απόδοση των ξένων -για διάφορους λόγους- και η κούραση των βασικών παικτών, δεν άφησαν την ομάδα να ανταπεξέλθει σε σειρά πέντε αγώνων...
Με ανάμεικτα συναισθήματα λοιπόν λόγω συμμετοχής στο φάιναλ φορ και μη κατάκτησης κάποιου τίτλου ξεκινάει ο σχεδιασμός της επόμενης χρονιάς.
Αυτή την φορά σύμφωνα με την διοίκηση μας και τον προπονητή, θα αποκτηθούν παίκτες με εμπειρία από την ευρωλίγκα. Ήρθαν λοιπόν Στρέλνιεκς, Τιλί, Ρόμπερτς, Μακλίν, Τόμπσον, Μπόγρης στην θέση των Χάκετ, Γκριν, Λοτζέσκι, Γιανγκ, Μπιρτς, Αθηναίου.
Με αυτά και με αυτά βλέπουμε μια επανάληψη της περσινής σεζόν, με τα ίδια προβλήματα που μας ταλάνιζαν και τότε, και με καταθέσεις ψυχής που κάνουν οι παίκτες μας -ενίοτε- στους αγώνες...
Έχοντας διανύσει το μισό της απόστασης το ερώτημα παραμένει το ίδιο: Θα καταφέρει η ομάδα με την συγκεκριμένη φιλοσοφία διοίκησης και προπονητή πρώτον να πάει, δεύτερον να το πάρει, και τρίτο το πρωτάθλημα;
Η συνέχεια επί της οθόνης...
 
 
Ο Σάββας:
Το καλοκαίρι του 2016 η ομάδα ξεκινά με ρόστερ -υποτίθεται- γεμάτο παντού...
Στους ψηλούς μαζί με Μιλουτίνοφ και Γιανγκ (στην πορεία θα φανεί το τεράστιο λάθος), προσθέτουμε και τον Καναδό Μπερτς.
Η παραμονή Χάκετ και Λοτζέσκι ήταν δεδομένη, ενώ στα γκάρντ η έλευση του Γκρίν φέρνει μεγάλες προσδοκίες...
Οι σφήνες Αθηναίου - Μαραγκού - Γουότερς, θεωρούνται για μένα προσωπικά, ως μη άξιες αναφοράς.
Πρωτάθλημα και κύπελλο χάθηκαν για μια ακόμη χρόνια με τον ίδιο σαδιστικό τρόπο και 'κει που ο κόουτς Σφαιρόπουλος είχε αποκτήσει τον όρο βαζελοφάγου, δημιουργούνται ανασφάλειες. Κάτι που συνεχίζεται και φέτος με ήττες ακόμη και στην ευρωλίγκα. Ευτυχώς υπάρχει και η ΑΕΚ,  με τα ευκόλως εννοούμενα να παραλείπονται.
Στην Ευρωλίγκα καταλήγουμε στην τρίτη θέση, μετά από εξαιρετική πορεία, παρά τους πολλούς και σημαντικούς τραυματισμούς.
Όπως επίσης ότι παίζαμε με δύο ψηλούς και όχι τρείς, λόγω ανεπάρκειας και μυαλού του Γιανγκ.
Η ομάδα θα φτάσει σε ένα ακόμη τελικό και θα δικαιολογήσει τον όρο, καλύτερη ομάδα της δεκαετίας... :P
Το καλοκαίρι του 2017 έρχονται ριζικές αλλαγές. Αποχωρεί σχεδόν μια ντουζίνα παικτών και το χτίσιμο της νέας από τα θεμέλια ήταν ποτισμένο από σταγόνες ελπίδας όσο και ψυχρολουσίας:
Στρέλνιεκς, Ρόμπερτς, Τόμπσον, Μακλίν, Τιλί και προσφάτως υιός Γουίλτζερ. Εκ νέου παίκτες, που σχεδόν δεν ίδρωσαν την φανέλα τους , θα τραυματιστούν σοβαρά και θα δημιουργήσουν μια αλυσίδα γεγονότων και νέων αφίξεων.
Η ομάδα ρολάρει σιγά - σιγά και εμφανίζεται κυρίαρχη στην ευρωλίγκα. Επιστρέφει ο Σπανούλης και παίκτες με ρόλο όσο και σαν δίδυμο, εξαφανίζονται σε μια βραδιά.Ο Σφαιρόπουλος πρέπει να μοιράσει μαεστρικά χρόνους, πρέπει να βρει τρόπους να εντάξει όλους τους παίκτες και να πάρει το μάξιμουμ από αυτούς. Εξαιρείται ο Μπόγρης που είναι μια ιδιαίτερη περίπτωση μπασκετμπολίστα.
Στο τέλος θα κριθεί -όχι μόνο για τους τίτλους που θα φέρει- αλλά και για αυτούς που θα απωλέσει.
Η επιμονή του δε σε σχήματα και πρόσωπα, όσο και η εμμονή του ελέγχονται, όπως επίσης πολλές φορές και η αδράνεια του να προβλέψει ή να αντιστρέψει το απρόβλεπτο όσο και το αντίθετο με αυτά που έχει σχεδιάσει.
Ας κάνουμε σούμα λοιπόν στο τέλος και ας ελπίσουμε το πρόσημο να είναι θετικό.
Προβλέπω διαφορετικό τέλος με μαθηματική ακρίβεια.
 
 
Ο Blitzkrieg:
Υπάρχουν δύο είδη πολιτισμών. Ο πολιτισμός της ντροπής και ο πολιτισμός της ενοχής. Στην Ιλιάδα, οι ήρωες, ιδίως ο Αχιλλέας, αντιπροσωπεύουν τον πρώτο πολιτισμό, ο οποίος βασίζεται στο τι θα πει η κοινωνία για εμάς. Αντίθετα, τους επόμενους αιώνες, αναδύεται ο πολιτισμός της ενοχής, όπου εν ολίγοις εμφανίζεται η συνείδηση, και πλέον κριτής γίνεται ο ίδιος μας ο εαυτός, και όχι οι άλλοι.
Με μοντέρνους όρους το αντιλαμβάνομαι κάπως σαν να συμβιβάζεσαι με τις τρίχες που βλέπεις να βγαίνουν στα αυτιά σου από κάποια ηλικία και μετά, να αδιαφορείς γι’ αυτές πια – με τον αστερίσκο βέβαια ότι δεν έχουν αποκτήσει διαστάσεις κόμης – και να αρχίζεις να ανησυχείς για τις τρίχες που εμφανίζονται στο μυαλό σου.
Κάπου ενδιάμεσα στο μεγαλείο της αρχαιότητας και τις δικές μου τρίχες, νομίζω, βρίσκεται ο Ολυμπιακός. Πέρσι, ο μπασκετικός πολιτισμός του διέπετο (σικ) από τη ντροπή – τι θα πουν οι άλλοι για εμάς, πρέπει να κάνουμε όσο το δυνατόν καλύτερη ρίγκιουλαρ για να μην πουν τίποτε για εμάς κλπ. Και όλοι είδαμε τα αποτελέσματα – το πώς άδειασε εντελώς στο τέλος της σεζόν, όταν και κρίνονταν οι τίτλοι. - Το ίδιο ακριβώς έπαθε και η Ρεάλ -.
Μέχρι στιγμής, μου φαίνεται ότι διέπεται από την ενοχή – θέλει να τα έχει καλά με τον εαυτό του κυρίως και να πλασαριστεί εκεί που πρέπει για να μπορεί, αν πάει στο φάιναλ φορ, να γκαζώσει όταν χρειαστεί – γι’ αυτό νομίζω η ψιλο-αδιαφορία για το πλεονέκτημα στο ελληνικό πρωτάθλημα (ok βοήθησε και η ήττα από τον βάζελο), το ενδιαφέρον για όσο το δυνατόν πιο άκοπη κατάληψη θέσης που δίνει το πλεονέκτημα στην ευρωλίγκα και οι πολλοί παρκαρισμένοι στα πιτς ήρωες.
Ποιος πολιτισμός είναι καλύτερος; Τα αποτελέσματα εκείνου της ντροπής, τα είδαμε πέρσι. Τα αποτελέσμτα αυτού της ενοχής, τα αναμένουμε. Ως που να τα δούμε θα συνεχίσουμε να κάνουμε προβλέψεις, ρισκάροντας να εκτεθούμε ανεπανόρθωτα, δλδ να έχουμε πει τρίχες, ή να δικαιωθούμε, δλδ εκ των υστέρων να υπενθυμίσουμε ότι είχε μαλλιάσει η γλώσσα μας να το λέμε.
 
 
Ο Steve:
Ποτέ δεν ήμουν φίλος των απολογισμών κατά την εορταστκή περίοδο, μιας και στον αθλητισμό -αλλά και εν πολλοίς στη ζωή- η σεζόν ξεκινάει περίπου τον Σεπτέμβρη και τελειώνει περίπου τον Ιούνιο. Πάντα όμως ψάχνω αφορμές για γραπτές αναφορές στο μπασκετικό τμήμα της αγαπημένης μας ομάδας και, συνεπώς, ήταν αδύνατο να μην ανταποκριθώ στο κάλεσμα του Μάρκου για μία σύντομη αποτίμηση των πεπραγμένων του μπασκετικού Ολυμπιακού το έτος 2017. Τι είδαμε λοιπόν κατά την περσινή περίοδο;
Είδαμε περίπου τα…ίδια! Εξηγούμαι. Οι αδερφοί Αγγελόπουλοι δεν είναι αφελείς όταν επαναλαμβάνουν με συνέπεια στις δηλώσεις τους πως ο Ολυμπιακός είναι η καλύτερη και πιο σταθερή ομάδα της Ευρώπης κατά την τρέχουσα δεκαετία. Η σεζόν 2016-2017, λοιπόν, βρήκε την ομάδα μας για άλλη μια φορά στον τελικό της Euroleague. Πρόκειται για επίτευγμα που διόλου ευκαταφρόνητο δεν είναι, αν συνυπολογίσει κανείς τη σταθερή παρουσία της στη γιορτή του Final 4 από το 2009 και έπειτα. Ναι, οι χαμένοι τελικοί, εκτός από περηφάνια για την εκ νέου παρουσία του συλλόγου εκεί, γεννούν γκρίνια και απογοήτευση, καμιά φορά και απαξίωση (πλήρως αδικαιολόγητη κατ’ εμέ). Οφείλουμε όμως να βλέπουμε ολόκληρη την εικόνα και να μην έχουμε την απαίτηση από το σύνολο του Γιάννη Σφαιρόπουλου να κερδίζει τελικούς στην έδρα της Ρεάλ το 2015 και της Φενέρ το 2017. Το πλήρες κάδρο απεικονίζει μία ομάδα που έδειξε θαυμαστή συνέπεια κατά την αγωνιστική περίοδο 2016-2017 τόσο σε Ελλάδα όσο και σε Ευρώπη. Όλα αυτά όμως μέχρι το Final 4 της Κωνσταντινούπολης. Το κάδρο έχει δύο πολύ χτυπητές ανορθογραφίες, τις οποίες απαιτείται να αναφέρουμε στον απολογισμό μας. Πρόκειται για τη στελέχωση του ρόστερ, καθώς και για την αντιμετώπιση του αιωνίου αντιπάλου υπό την καθοδήγηση του Πασκουάλ. Από τον περσινό Ιανουάριο (χαμένος ημιτελικός Κυπέλλου) και έπειτα, ο coach Σφαιρόπουλος φαντάζει ανίκανος να αντιμετωπίσει τα γνωστά αγωνιστικά «τρικάκια» του Καταλανού coach του ΠΑΟ, με αποτέλεσμα την απώλεια του περσινού Πρωταθλήματος (μετά από δύο συνεχόμενες κατακτήσεις το 2015 και 2016) και τις δύο συνεχόμενες εντός έδρας ήττες σε Πρωτάθλημα και Ευρώπη στην αυγή της τρέχουσας αγωνιστικής περιόδου.
Ρόστερ
Στο περσινό μου εισαγωγικό για τη σεζόν κείμενο είχα γράψει πως η κάλυψη του κενού του back up του Γιώργου Πρίντεζη στο ¨4¨ με τους Παπαπέτρου και Αγραβάνη ήταν ένα ρίσκο που ίσως να αναδείκνυε περαιτέρω το ταλέντο των δύο νεαρών Ελλήνων. Κάτι τέτοιο όμως ουδέποτε συνέβη, όχι φυσικά λόγω ανικανότητας των παικτών και του τεχνικού team στη διαχείριση του έμψυχου υλικού, όσο εξαιτίας της καθιερωμένης πλέον κακοδαιμονίας που πλήττει τον μπασκετικό Ολυμπιακό κάθε χρόνο, με τραυματισμούς και απώλειες παικτών ανά τακτά χρονικά διαστήματα. Αυτό συνέβη και την περασμένη χρονιά, με συνέπεια τα κενά των Χάκετ και Λοτζέσκι να μην καλυφθούν ουσιαστικά ποτέ και τον εξαντλημένο Ολυμπιακό να πηγαίνει στους τελικούς της Α1 χάνοντας εμφατικά τον τίτλο στο ΣΕΦ από έναν προβληματικό μεν, αλλά σαφώς πιο φρέσκο και με εξαιρετικές μονάδες Παναθηναϊκό.
Το πάθημα, λοιπόν, έγινε μάθημα και το φετινό ρόστερ της ομάδας στελεχώθηκε από επαρκή αριθμό παικτών σε κάθε θέση. Ας μην επαναλαμβανόμαστε και για τα φετινά όμως. Την ώρα που γράφονται οι γραμμές αυτές, ο coach Σφαιρόπουλος διαθέτει στο ρόστερ του ως διαθέσιμο καθαρό τεσσάρι μόνο τον Γουίλτζερ και κινδυνεύει να μην έχει στη διάθεσή του διψήφιο αριθμό ετοιμοπόλεμων αθλητών για τους επερχόμενους αγώνες σε Ελλάδα και -κυρίως- Ευρώπη. Οι τραυματισμοί έχουν αποδεκατίσει και φέτος την ομάδα, με τον κίνδυνο εξάντλησης των διαθέσιμων μονάδων να φαντάζει και πάλι ορατός. Απλή ατυχία; Ευθύνες του προπονητικού team; Των γυμναστών (Γκατζούλη προεξάρχοντος) και ιατρών της ομάδας; Τα ερωτήματα πολλά πάνω σε αυτό το ζήτημα…
Αντί Επιλόγου
Αντί επιλόγου, επαναφέρω το μότο της ομάδας. Τον «Refuse to Lose» χαρακτήρα, το οικογενειακό κλίμα και τη συσπείρωση, ουδέποτε τα απώλεσε ο μπασκετικός Ολυμπιακός από το 2011-2012 και έπειτα. Παρά τα προβλήματα τραυματισμών και τις δύο ψυχρολουσίες από τον ΠΑΟ, η ομάδα είναι πρώτη στη βαθμολογία της Euroleague και συνεχίζει να προσφέρει σε όσους την παρακολουθούν συγκινήσεις και χαρές ανάλογες του μύθου που έχει χτίσει στο ευρωπαϊκό μπάσκετ τα τελευταία χρόνια. Με υγεία και ορθή διαχείριση, το Final 4 του Βελιγραδίου, θα αποτελέσει μία πρώτης τάξεως ευκαιρία να διεκδικηθεί εκ νέου το 4ο ευρωπαϊκό τρόπαιο του συλλόγου. Ας χαρούμε και ας εκτιμήσουμε λοιπόν αυτό που μας προσφέρει η αγαπημένη μας ομάδα, για άλλη μια σεζόν.
 
 
Ο Urbino7:
Χρειάζεται να προμηνύσω μία ανασκόπηση με παράπονο και απογοήτευση; Το βλέπεις με μισό μάτι ή το αποδέχεσαι ευχάριστα. Έτσι κι αλλιώς, η ελευθερία στον τεκμηριωμένο λόγο είναι δικαίωμα που γοητεύει, παρά προβληματίζει ως προς το περιεχόμενο.
Να κάνεις ανασκόπηση σε μία στείρα, από τίτλους, χρονιά, ακούγεται ως ένας άθλος του ψυχισμού για όποιον λογίζει τον εαυτό του ως μπασκετικό Ολυμπιακό. Μιλώντας για εμένα προσωπικά, το "μπασκετικός Ολυμπιακός" είναι μία παραδοχή, η οποία περιέχει μία προϊστορία αληθινής αγάπης, πρώτα για το άθλημα του μπάσκετ και ύστερα για τον Ολυμπιακό. Μία προϊστορία που ριζώνει στις αρχές της δεκαετίας του ’90 και ανδρώνεται τουλάχιστον για 25 και πλέον χρόνια.
Ακολουθώντας την πορεία, την φιλοσοφία και την ιδιοσυγκρασία αυτής της ομάδας, καταλαβαίνεις γιατί το να μείνεις ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ μετά από 8 χρόνια συνεχής ανόδου, αποτελεί σκηνικό απογοήτευσης. Μάλλον αγγίζει το έγκλημα. Την στιγμή μάλιστα, που ο βασικός σου αντίπαλος διανύει μία 7ετία παντελούς αδυναμίας να ακολουθήσει αυτό που κρατούσε για πολλά χρόνια. Την Ευρωπαϊκή καταξίωση.
Η χρονιά (2016-2017) ξεκινάει όπως περίπου τελείωσε. Η ομάδα παίζει δελεαστικό μπάσκετ, το νικηφόρο σερί επί του βασικού αντιπάλου συνεχίζεται και το κόμπλεξ ηττοπάθειας των προηγούμενων ετών, δείχνει πλέον παρελθόν. Ο Σφαιρόπουλος φαντάζει ως ιδανικός καθοδηγητής. Ακόμα και αν δεν συνθλίβει τον αντίπαλο (όπως το ’15) η ομάδα εμφανίζεται ανταγωνιστική σε ένα καινούριο, εξαντλητικό σύστημα διεξαγωγής της Ευρωλίγκας. Δεν χάνει ποτέ την επαφή, όχι μόνο με την 4άδα, αλλά συχνά ούτε με την 1η θέση. Η διάρκεια χαρακτηρίζει τον ομάδα.
Το μπλακ άουτ του Φλεβάρη, που ξεκινάει με ακόμη ένα δωρισμένο τίτλο στον βασικό αντίπαλο, εμφανίζεται και μένει. Η πρώτη σοβαρή κάμψη της ομάδας κουβαλιέται μέχρι το τέλος. Η έξοχη πορεία της Ευρώπης μέχρι την μόνιμη, πελατειακή, ημιτελική σχέση με την ΤΣΣΚΑ τερματίζεται σε ένα τελικό, ο οποίος χαρακτηρίστηκε από τεράστια κούραση και την μόνιμη παρουσία τραυματιών. Η ζημιά έχει ήδη γίνει και είναι τεράστια.
Το πρωτάθλημα χάνεται με πλεονέκτημα έδρας. Η ομάδα εμφανίζεται κουρασμένη, προβλέψιμη και ανύπαρκτη να αντιδράσει. Η ευθύνη Σφαιρόπουλου και προπονητικού τιμ είναι τεράστια, ενώ το κλίμα ηττοπάθειας επιστρέφει, αιωρείται και κρατιέται έως σήμερα.
Η κακή διαχείριση των παικτών η οποία έφερε μόνιμους τραυματίες, η έλλειψη αναπληρωματικού στη θέση 4, η παντελής έλλειψη επιθετικού πλάνου για τα παιχνίδια που έκριναν τίτλο και η ανυπαρξία περισσότερων μονάδων με αθλητικά προσόντα, βάζουν την σφραγίδα τους σε μια καταστρεπτική, στείρα σεζόν. Οι απαιτήσεις στο νέο σύστημα διεξαγωγής της Ευρωλίγκα και όχι μόνο, βροντοφωνάζουν για την υποχρεωτική καταβολή σοβαρού μπάτζετ από μεριάς προέδρων, καθώς και το καλύτερο διάβασμα της νέας πραγματικότητας από προπονητή και επιτελείο. Η ηρωική, ΑΝΕΠΑΝΑΛΗΠΤΗ συνταγή της επιτυχίας του 2011-2013, δείχνει πλέον ανίκανη να βρει πρακτική εφαρμογή. Αλλαγή ρόλων σε αρχηγό και σοβαρή επένδυση σε παίκτες που θα κάνουν την διαφορά, δείχνουν να είναι μονόδρομος. Είναι αυτά που θα κρατήσουν αυτή την υπέροχη παρέα αθλητών, ζωντανή και ανταγωνιστική.
Αλλιώς, η αποκλειστική, δημιουργηθείσα ΑΠΟ ΕΜΑΣ, μετενσάρκωση του Curry, που ακούει στο όνομα Κέισι Ρίβερς, θα συνεχίσει να παιδιαρίζει κάθε φορά που θα βλέπει το χρώμα κόκκινο. Γιατί να χάσεις από ένα παίκτη συγχωρείται. Αλλά το να αδυνατείς να βρεις εδώ και ένα χρόνο, ένα σύστημα που θα τον σταματήσει, είναι παραπάνω από ασυγχώρητο. Όπως και το να παραμένεις συγκάτοικος με κάποιον που δείχνει ότι αδυνατεί να σε ακολουθήσει σε μια νέα θεώρηση της μπασκετικής ζωής.
 
  
Ο Apoag:
Καταρχάς θα ήθελα να πω ένα μπράβο στο Mark για την ιδέα που είχε να γράψουμε όλοι ένα κείμενο κυρίως για την θέλησή του να κάνει πιο ζωντανό το blog, ασχέτως αν στη πράξη θα είναι εύκολο ή δύσκολο να υλοποιηθούν οι ιδέες του.
Στο κείμενο μου δεν θέλω να γράψω για συστήματα ή για scouting παιχτών που θα μπορούσαν να κάνουν την ομάδα να παίζει καλύτερο μπάσκετ, αφενός γιατί έχουν αναλυθεί πολλές φορές και αφετέρου γιατί σίγουρα μπορεί να γίνει πολύ καλύτερη ανάλυση από άλλα παιδιά.
Θα ήθελα να σταθώ στον τρόπο λειτουργίας της ομάδας και την σχέση της με τον κόσμο, αναλύοντας λίγο παραπάνω 2 παράγοντες που επιδρούν σε αυτά.
Η ομάδα έχει καταφέρει από το 2012 και μετά να βρίσκεται στην elite της Ευρώπης, κάτι που είναι πολύ πιο δύσκολο από το να βρεθείς μια χρονιά στην κορυφή και με αρκετή δόση τύχης όπως έγινε το 2012. Είτε μας αρέσει είτε όχι, υπάρχει ένα πετυχημένο μοντέλο το οποίο κρατάει την ομάδα ψηλά, σίγουρα με πολλές αστοχίες και εμμονές απο πλευράς διοίκησης. Απλά μην ξεχνάμε ότι εύκολα κάποιος μπορεί να την ψωνίσει αν πετύχει κάτι «με τον δικό του τρόπο» και ειδικά αν μιλάμε για ιδιαίτερα πλούσιους και κακομαθημένους ανθρώπους.
Έχουν γίνει πολλά λάθη στην στελέχωση της ομάδας από το 2012 και μετά. Φυγή Χάινς , Πέρο, Σλούκα κλπ, απόκτηση παιχτών που ξέραμε εξ αρχής ότι δεν πρόκειται να πετύχουν, η εμμονή με την στελέχωση στη θέση 4 (που διορθώθηκε φέτος μετά το 2014 αλλά δεν το χαρήκαμε) και πολλά άλλα τα οποία προφανώς και σηκώνουν κριτική.
Θα σταθώ εκτενέστερα όμως σε 2 παράγοντες που για μένα ξεφεύγουν πολλές φορές και δημιουργούν συζητήσεις που δεν μπορώ να παρακολουθήσω με την λογική μου...
Παράγοντας απαξίωση.
Μετά από κάθε ατυχές αποτέλεσμα της ομάδας, δεν είναι λίγοι εκείνοι που σπεύδουν να μειώσουν -ή και να μηδενίσουν- πρόσωπα και καταστάσεις που αφορούν ένα τμήμα που μας έχει προσφέρει κάτι παραπάνω από έντονες συγκινήσεις τα τελευταία χρόνια. Κάποιες φορές μετά από κάποια ματς, αν απλά παρακολουθήσεις τα σχόλια νομίζεις οτι αναφέρονται σε ομάδα που μετά βίας θα μπεί στους 16 του Fiba Champions League. Ίσως φταίει και το ότι είμαστε κακομαθημένοι σαν οπαδοί αφού, μάλλον, πραγματική στήριξη σε αυτή την ομάδα (όχι απαραίτητα στο συγκεκριμένο τμήμα) δίνουμε μόνο όταν πιάσουμε πάτο και τους τίτλους τους βλέπουμε με κιάλι. Στο συγκεκριμένο τμήμα τα πράγματα είναι ακόμα πιο δύσκολα όσον αφορά τη στήριξη των οπαδών της ομάδας. Ίσως πάλι φταίει η απόλυτη ανάγκη για την κατάκτηση του πρωταθλήματος και της απόδειξης της ανωτερότητας μας έναντι του ΠΑΟ. Σε αυτό το τελευταίο μάλλον οφείλεται και η μη ολοκλήρωση του 5ου τελικού πέρυσι.
Παράγοντας Σπανούλης.
Θα μπορούσε να μην είναι ξεχωριστή παράγραφος αφού έτσι κι αλλιώς η παρουσία του στην ομάδα καθορίζει πολλά πράγματα γύρω από το ρόστερ. Είτε λόγω της αμοιβής του (που πολλοί αναφέρουν ότι είναι βαρίδι) είτε λόγω του ρόλου του στην ομάδα. Για να καταλάβουμε καλύτερα τι συμβαίνει με τον Σπαν και την ομάδα, πρέπει να δούμε κάποια πράγματα ψύχραιμα. Τον ρόλο του ο Β.Σ. τον έχει κερδίσει στην ομάδα όταν από το 2011 και μετά είναι από τους βασικούς υπευθύνους των επιτυχιών μας. Η αμοιβή του και κατά την δική μου άποψη έπρεπε να είναι μικρότερη (και δεν αναφέρομαι στο ότι είναι εξωπραγματικά τα χρήματα που παίρνουν όλοι οι αθλητές), αλλά ας είμαστε ειλικρινείς: Όταν οι αφοί Αγγελόπουλοι ήθελαν να φέρουν κάποιον παίχτη, τον έφεραν και δεν κόλλησαν στο συνολικό μπάτζετ όπως συνέβη και με την έλευση Παπανικολάου που αποτελεί τεράστιο κεφάλαιο για την ομάδα μας. Είναι απολύτως λογικό να υπάρχει γκρίνια για κάποιες εμφανίσεις του και κυρίως, γιατί προσπαθεί κάποια πράγματα που δεν μπορεί να κάνει όπως παλιά, έχοντας χάσει κυρίως την έκρηξη που τον χαρακτήριζε. Τον χρόνο δεν τον νίκησε κανείς... Εδώ όμως είναι το κύριο ερώτημα: Πρέπει να αποσυρθεί ή να αλλάξει ο ρόλος του; Κάποιες φωνές που τον χαρακτηρίζουν "παλαίμαχο" μου ακούγονται το ίδιο εκτός λογικής με κάποιες άλλες που τον χαρακτηρίζουν τον καλύτερο παίχτη στην Ευρώπη. Για να μην το κουράζω άλλο, πρέπει και η ομάδα και ο Σπαν να συνειδητοποιήσουν ότι είναι αναγκαίο να αλλάξει ο ρόλος του, να παίζει λιγότερο -χωρίς να εκβιάζει καταστάσεις και προσπάθειες-, ώστε να είναι φρέσκος όταν πρέπει και με καθαρό μυαλό.
Τέλος, όσον αφορά το πότε θα φύγει, αν συμβούν τα παραπάνω, εμένα δεν με απασχολεί το αν θα συνεχίσει για ένα ή δύο χρόνια, που είναι και το πιθανότερο. Απλά, να έχουμε στο νου μας ότι αυτό θα το αποφασίσει ο ίδιος, γιατί η ομάδα ό,τι θελήσει θα το δεχτεί, αλλά και γιατί, όπως μας έφερε στις επιτυχίες με τον εγωισμό του και χαιρόμασταν, τον ίδιο εγωισμό πρέπει να αποδεχτούμε και τώρα…
Εν κατακλείδι καταλαβαίνω απόλυτα την κριτική στην ομάδα ακόμα και όταν είναι σκληρή ασχέτως αν διαφωνώ ή συμφωνώ με αυτή αλλά πραγματικά δεν μπορώ να δεχτώ την ισοπέδωση και τον χλευασμό προς αυτή.
Καταλαβαίνω ότι είναι μεγάλο πρόβλημα να υποστηρίζεις μια ομάδα που δεν σου αρέσει να βλέπεις όπως συμβαίνει με μένα και την ομάδα ποδοσφαίρου και για αυτό σταμάτησα να την παρακολουθώ...
Εγώ διατηρώ την πίστη που είχα εξαρχής φέτος από την στελέχωση του ρόστερ ότι θα είναι μια επιτυχημένη χρονιά.