Qyntel Woods

Qyntel Woods
Woods on the fastbreak.

Δευτέρα, 13 Νοεμβρίου 2017

A Tale Of Brave Ulysses-Στο Μυαλό του Σφαιρό

Trouble - Tales Οf Brave Ulysses



Καλησπέρα σας και καλή εβδομάδα!
Ο Blitzkrieg του blog, μπαίνει στη διαδικασία να κάνει έναν απολογισμό των φετινών πεπραγμένων Σφαιρόπουλου, με αφορμή την ήττα στο ΣΕΦ από τον αιώνιο αντίπαλο. Μια εσωστρεφής απόπειρα καταγραφής του ψυχισμού του Σφαιρόπουλου (μιας και οι κακές κριτικές τον λογίσουν Ιωαννιδικά ηττοπαθή στις Ευρωπαϊκές διοργανώσεις), χωρίς δριμεία επίθεση ή μετριοπαθή στήριξη, αλλά σαν μια ουδέτερη και εμμονική -ταυτόχρονα- παράθεση μια "ενδυματολογικής" λεπτομέρειας που χαρακτηρίζει τον προπονητή της ομάδας μας. Η επιλογή φωτογραφιών δεν είναι φυσικά τυχαία. Ο Σπανούλης είναι η αρχή, ο Σπανούλης και το τέλος. Η Πατρίτσια Αρκέτ ως μοιραία ξανθιά, σε αντιδιαστολή με τον μελαχροινό καταιγισμό του Σφαιρόπουλου. Ακολουθεί το κείμενο του Κώστα...

Γενικά, έχω ένα κόλλημα με τα μαλλιά – τρίχες θα τα έλεγε κάποιος ειρωνικά. Πιστεύω ότι το στυλ του μαλλιού του καθενός υποδηλώνει τον χαρακτήρα του. Μπορεί και να κάνω λάθος. Αλλά πιστεύω ότι οι τύποι που έχουν έναν συγκεκριμένο τύπο μαλλιού σε όλη τη διάρκεια της ζωής τους, σε πολύ γενικές γραμμές, δεν έχουν να κρύψουν τίποτε ενδιαφέρον εντός της κεφαλής τους. Ή, τέλος πάντων, δεν είναι σε καμία περίπτωση αυτό που λέμε απρόβλεπτοι. Τώρα για τρίχες θα μιλάμε;

Κοιτάζω καιρό το μαλλί του Σφαιρό, προσπαθώντας σαν άλλος κηπουρός να διαπεράσω την επίμονη μπριγιαντίνη για να δω τι ακριβώς έχει μέσα στο κεφάλι του μια και τα μάτια του δεν έλεγαν τίποτε. Δεν έλεγαν τίποτε μέχρι που άρχισαν οι ήττες από τον αιώνιο. Διότι μετά άρχισαν να λένε πολλά.


Αλλά εγώ εξακολουθώ να κοιτάζω πεισματικά το μαλλί του, προσπαθώντας να βρω την τρίχα που πετάει. Αλλά αυτό πεισματικά μένει ατσαλάκωτο – έμεινε και κατά τη διάρκεια της μεταγραφικής περιόδου που έφερε Ζίζι, Τίλι, Μακλίν, Στρέλνιεκς, Τόμσον, ακόμη και Γουίλτζερ - δείχνοντας ότι ο άνθρωπος, έστω και μετά την απώλεια του περσινού πρωταθλήματος, πιστεύει, αν όχι στον εαυτό του, τουλάχιστον στη λακ του. Ίσως να βοηθά σε αυτό και η εντυπωσιακή πορεία που τον έκανε φιναλίστ στον τελικό της ευρωλίγκας. Σίγουρα στο τρόπαιο που αναγκάστηκε απλώς να δει – διότι το σήκωσε άλλος – θα πρόσεξε ο Σφαιρό ότι οι τρίχες του, ακόμη και στον χαμένο τελικό, είχαν διατηρήσει το άψογό τους.

Όλη αυτή η ενασχόληση με τρίχες μου έδειχνε επίσης ότι ο άνθρωπος με το ατσαλάκωτο μαλλί θα ακολουθούσε την πεπατημένη και μετά την  απώλεια του πρωταθλήματος, πιστός στο δόγμα του περί άμυνας. Η συνήθης κόμμωση, λοιπόν, σε καμία περίπτωση δεν μαρτυρούσε την αλλαγή στον τρόπο αντιμετώπισης των πραγμάτων, αλλαγή που μαρτυρούσε η απόφασή του φέτος να παίξει επίθεση.


Οπότε η θεωρία μου περί κόμμωσης είναι ανυπόστατη; Το μαλλί του Σφαιρό μοιάζει λόγος να αρχίσω να αναθεωρώ; Η εξωτερική εικόνα του κεφαλιού του Σφαιρό δεν αφήνει να διαφανεί τίποτε από την εσωτερική αλλαγή, την αλλαγή στο μυαλό του και την επανεκτίμηση της επίθεσης ως τρόπου απόκτησης της νίκης. Δεν αφήνει;


Θεωρώ ότι υπάρχει ένα ψεγάδι στην εικόνα των τριχών του Σφαιρό. Ψεγάδι που ο ίδιος σε καμία περίπτωση δεν έχει αποκαλύψει, παρά μόνο στη γυναίκα του ίσως. Δεν μπορώ να πιστέψω ότι όταν πέφτει να κοιμηθεί, πολύ περισσότερο όταν σηκώνεται, το μαλλί του δεν πετάει. Ότι λόγου χάρη κοιμάται με κάποιο φιλέ ή κάποιο αντίστοιχο ΑΜΑΝ teleshopping που διατηρεί τη μπριγιαντίνη ακμαιότατη και το μαλλί ανέγγιχτο από ακαταστασία.


Άρα το μαλλί του Σφαιρό, αφού δεν πετάει ποτέ στον ξύπνιο του, θα πρέπει να πετάει, έστω αυτή η τρίχα, που αρκεί για να αναποδογυρίσει θεωρίες – να μετατρέψει επί παραδείγματι το αμυντικό δόγμα του Σφαιρό σε επιθετικό – στον ύπνο του. Είχα λοιπόν βρει τη λύση; 


Ας γίνω ονειροκρίτης.
Δεν ξέρω τι όνειρο είδε ο Σφαιρό όταν αποφάσισε να εξελίξει το παιχνίδι του και να μετατρέψει τους ερυθρόλευκους από αμυντικογενή σε επιθετικογενή ομάδα, αλλά σίγουρα μπορώ να προσπαθήσω να αποκωδικοποιήσω τη σκέψη του με τη δική μου λογική, η οποία θα στηριχτεί στην αλλαγή της ενυπνίου κομμώσεως του και θα με οδηγήσει στο ποδόσφαιρο.




Τι εννοώ. Μην έχοντας παίξει ποτέ μπάσκετ έστω σε ερασιτεχνική ομάδα προτιμώ να αναλύσω τη μεταμόρφωση που έχει κατά νου ο Σφαιρό – και που όλοι ευχόμαστε να μην είναι καφκική – με διαφορετικό τρόπο από τον μπασκετικό.
Κατ’ αρχάς, το όνειρο του Σφαιρό πρέπει να το φανταστούμε ως μία τεράστια σήραγγα – φανταστείτε τον εγκέφαλο του ανδρός με όλους τους θαλάμους του - που αρχίζει, από τη συμπαγή άμυνα – με πρωτοστάτες ας πούμε τους Μπιρτς και Γιανγκ, δηλαδή κάποια underzised (sic) homonculi, πρωτοστάτες και Guardians για τους οποίους οι Μοίρες Προειδοποιούν [ σ.σ. Fates Warning ] από την άποψη ότι είναι οι τελευταίοι που θα βρει ο αντίπαλος στην πορεία του προς το καλάθι – και καταλήγει στο αντίπαλο καλάθι, στην επίθεση δηλαδή – στην οποία ως διά μαγείας πρωτοστάτης πλέον είναι όχι ο Μπιρτς ο Γιανγκ ή κάποιος άλλος πιενρολίστας από σπανουλικό πηλό – ποιητική αδεία, αλλά ο Μιλού!


Αυτό πρέπει να ομολογήσω ότι το έχουμε δει ξανά στο παρελθόν, και πιο συγκεκριμένα στη Χαμένη Λεωφόρο του Λιντς, όπου ο Bill Pullman κοιμάται στο κελί του ως Bill Pullman και ξυπνά στο κελί του ως κάποιος άλλος, ως Balthazar Getty. Όπως έχει ειπωθεί όμως, ο Λιντς ως κινηματογραφιστής έχει κάθε δικαίωμα να μετατρέπει τα όνειρά του – που συχνά είναι εφιάλτες – σε ταινίες. [Θυμήθηκα και το Eraserhead με τον πρωταγωνιστή με την πρωτόλεια κόμμωση μια και είπα να ασχοληθώ με τις τρίχες του Σφαιρό.] Το πρόβλημα είναι ότι δεν γνωρίζω κατά πόσο ο Σφαιρό ως προπονητής έχει την ποιητική αδεία να μετατρέπει τα όνειρά του σε δικούς μας εφιάλτες.

Τελοσπάντων, ας συνεχίσουμε. Ο Σφαιρό, λοιπόν, για κάποιον λόγο, στο όνειρο που είδε, αποφάσισε ότι δεν χρειάζεται πλέον αυτούς που είχε στην αρχή της σήραγγας και ότι αρκεί ο Μιλού, τον οποίον είδε στο τέλος της σήραγγας. Πιθανολογώ ότι αυτή η μεταμόρφωση έγινε λόγω του step-up που έκανε ο Μιλού πέρσι αλλά και πιθανών εγγυήσεων που πήρε ο Γκρεγκ Πόποβιτς - του οποίου το μαλλί ακόμη και ασπρισμένο μαρτυρά ότι είναι άνθρωπος ανήσυχος που δεν χρειάζεται να την ακούσει στο REM για να κατεβάσει ιδέες - για τη χρησιμοποίηση του Μιλού ώστε να γίνει ακόμη καλύτερος και υλικό με potential για NBA.
Ωραία. Και επειδή είδε αυτό το όνειρο ο Σφαιρό και τραγουδά α λα Andy Cairns There is a light at the end of the tunnel στο 30 seconds (πολύ παραπάνω από τον μ.ο. του REM νομίζω) θα πρέπει εμείς να υποστούμε το daydreaming του; [Look yourself on a sober light Σφαιρό. You’re not Elvis, ok. But are you all right with yourself δικέ μου; Σε αγαπάμε αλλά εμείς αγαπάμε τον Θρύλο περισσότερο και δεν βλέπουμε φως.]


Δεν γνωρίζω. Διότι ο Μιλού δεν είναι παρά ένα μόνο εργαλείο στον επιθετικό οίστρο του Σφαιρό. Στο όνειρο του Σφαιρό ο Μιλού είναι περίεργο guard – όχι guardian α λα REM protector. Και μάλιστα όχι καθαρό, αλλά περίεργου τύπου. Για την ακρίβεια guard τύπου Κώστα Μήτρογλου – το όνειρο αρχίζει να γίνεται περίεργα ποδοσφαιρικό.

Στο όνειρο του Σφαιρό, στο οποίο παραμελεί την άμυνα για χάρη της επίθεσης [και στο οποίο οι απέξω ήχοι που το επηρεάζουν ακούγονται σαν το διαχρονικό Θρύλε γερά με τσαμπουκά – στην επίθεση βέβαια], η ομάδα χρειάζεται τα ακόλουθα: ένα καλό δεκάρι – τα δεκάρια βέβαια στο σύγχρονο ποδόσφαιρο γενικά δεν, εκτός αν είσαι ο Μέσι, έναν καλό επιθετικό-πολιορκητικό κριό τύπου Κώστα Μήτρογλου, και, βέβαια, το αμυντικό χαφ που όμως θα πρέπει να δένει και την επίθεση.

Πάμε πάλι. Ο Κώστας Μήτρογλου είναι περίπτωση ποδοσφαιριστή που από απλώς ταλαντούχος έγινε χαρισματικός με τη μπάλα στα πόδια διότι ανάμεσα στα άλλα γνώριζε πώς να μοιράζει το παιχνίδι με χάρη, σαν να αλείφει τη μπάλα στα πόδια των ασβεστωμένων ακραίων για να βουτυρώσουν έπειτα. Έτσι κάπως φαντάστηκε τον Μιλού ο Σφαιρό, όχι δηλαδή απλώς να σκοράρει με ποστ παιχνίδι, αλλά, ακόμη πιο χρήσιμο, να «σπάει» τη μπάλα στον ασβέστη, δηλαδή στις γωνίες, για να εκτελούν οι από εκεί. Η δουλειά του Μιλού στο επιθετικό παιχνίδι θα ήταν να μοιράζει ΚΑΙ ασίστ.


Για να κάνει τόσο παράτολμες σκέψεις ο κατά τα άλλα συντηρητικός – οι κακοί θα τον έλεγαν μονόχνωτο – κόουτς στο μυαλό του είχε φυσικά το μεγάλο δεκάρι, τον μπασκετικό Ιμπαγάσα, που θα προσέθετε εμπειρία, καθοδήγηση, και τις τελικές πινελιές όπου χρειαζόταν, και από τον οποίο δεν θα απαιτούσε κανείς να αμυνθεί. Τον Σπαν.


Η συνεργασία Σπαν-Μιλού θεωρώ ότι ήταν αυτό στο οποίο πόνταρε ο Σφαιρό για να αρχίσει να χτίζει τον επιθετικό Ολυμπιακό που θα επιτίθεται κατά κύματα και θα είναι απρόβλεπτος. Βέβαια, όταν αποφασίζεις να χτυπάς κατά κύματα, θα πρέπει να λάβεις υπόψη το ενδεχόμενο ότι μπορεί στο τέλος να σκυλοπνιγείς αν δεν έχεις και άλλο πλάνο στο πίσω ή εμπρός μέρος του μυαλού σου.


Όλα, ας πούμε, καλά. Όμως υπάρχουν δύο κομβικά στοιχεία τα οποία κατά τη γνώμη μου δικαιολογούν την εικόνα της ομάδας – την οποία κρίνουμε απ’ όσα παιχνίδια έχουμε δει μέχρι στιγμής. Το ένα στοιχείο δεν νομίζω ότι μπορούσε να το προβλέψει, για το άλλο όμως (θα) είναι απολύτως υπόλογος. 


Α. Το απρόβλεπτο στοιχείο είναι το γόνατο Σπαν το οποίο λίγο πολύ μοιάζει να εξουδετερώνει και μεγάλο μέρος της απειλής Μιλού – βέβαια, και σε αυτό, μπορεί να αναρωτηθεί κανείς για τη χρήση του μεγάλου πια σε ηλικία Σπαν ως κεντρικού χαφ της ομάδος. Γι’ αυτό δεν μπορεί κανείς να του προσάψει τίποτε.


Β. Το άλλο είναι το αμυντικό χαφ που αποτελεί τον πλέον νευραλγικό παράγοντα στο ονειρικό transition του Σφαιρό από την άμυνα στην επίθεση – κυριολεκτικά και μεταφορικά. Ποιος θα επωμιζόταν τον ποδοσφαιρικό αυτό ρόλο;
Μα φυσικά ο Παπ.


Κατά τη γνώμη μου ο Σφαιρό είτε δεν έδωσε τόση σημασία στο πόσο κρίσιμη είναι η δουλειά που έχει να κάνει ο Παπ, είτε δεν μέτρησε – ή προς το παρόν δεν φαίνεται να μετρά – καλά το γεγονός ότι γενικά το αμυντικό χαφ δεν μπορεί να κάνει τα πάντα χωρίς να κουράζεται και ειδικά ο Παπ, ο οποίος ούτως ή άλλως θα πάρει τα κλειδιά της μετάσπαν –μεταπριντ εποχής, είναι παίκτης ψυχολογικό-βαρόμετρο. Ας πούμε στο ματς με τον αιώνιο – γι’ άλλη μια φορά το παιδί ήταν εκτός. Και αυτό βραχυκυκλώνει όλη την ομάδα, διότι πρώτα απ’ όλα βραχυκυκλώνει τον εαυτό του. Με το που θα χάσει το τρίποντο καταλαβαίνεις ότι στην καρτεσιανή του ψυχολογική αξιολόγηση είναι ήδη υπό το μηδέν. Έτσι όμως αχρηστεύεται όλη η λειτουργία της ομάδας. Ειδικά αν σκεφτείς ότι το άλλο αμυντικό χαφ δεν είναι αμυντικό:

Ο Τόμσον. Επιθετικό ατού αλλά σε άγνωστα νερά αμυντικά. Το γεγονός και μόνο ότι παίζει στην ίδια θέση με Παπ ήδη προκαλεί σύγχυση ρόλων, το γεγονός δε ότι δείχνει ο μόνος παίχτης – μαζί με τον Στρέλνιεκς – που μπορεί να μαζέψει momentum, να αποκτήσει ρυθμό, και να εκτελέσει με πολλούς τρόπους προκαλεί αμηχανία ως προς τον τρόπο χρησιμοποίησής του. Δεν γίνεται να παίζεις με το ρολόι όταν ο παίχτης ζεσταίνεται. Ο συγκεκριμένος έχει δείξει ρεπερτόριο και όταν πάει να πάρει επιθετικό ρυθμό ο Σφαιρό δείχνει να γυρίζει πλευρό αναπροσαρμόζοντας τα όνειρά του ανάλογα με το alarm του Γκατζούλη και ενθυμούμενος την αμυντική μέριμνα. 


Πάμε σε πιο περιφερειακά ανθρωπάκια στο όνειρο.


Ρόμπερτς. Δυστυχώς στο όνειρο της σήραγγας του Σφαιρό, ο Ζίζι παίζει φιδάκι και καίγεται ακουμπώντας την ουρά του προς το παρόν. Δεν γνωρίζω αν φταίει το ότι ψυχολογικά δεν αισθάνεται καλά επειδή σωματικά δεν αισθάνεται καλά, αλλά και μόνο η αιτιολογία αυτή μου θυμίζει αντεστραμμένη περίπτωση Γιανγκ. Ο ένας απλώς καθόταν και έβλεπε τα παιχνίδια τρώγοντας πιτόγυρα – πράγμα που κάνω και εγώ χωρίς να παίρνω σεντ και το οποίο θα πρέπει να με κάνει ενδεχομένως να αναθεωρήσω όταν τον λέω βλήμα και απλώς να δω στον καθρέφτη, ο άλλος έχει μπει σε αυτά χωρίς να προσφέρει ΤΙ ΠΟ ΤΑ. Τον λες και πιο παντελονάτο τον Ζίζι που σφίγγει τα δόντια, αλλά με σορτσάκι τον χρειαζόμαστε και αυτός δεν δείχνει διατεθειμένος να το λερώσει παρά με λάθος τρόπο – κάτι βρωμάει.


Στρέλνιεκς. Επιθετικά μπορεί να σε πάει όπως φάνηκε, αλλά είναι εγκλωβισμένος στο ότι ο Ιμπαγάσα μας είναι τραυματίας και στο πελάγωμα του Σφαιρό ο οποίος στην επίθεση κατά κύματα θυμάται τον τόπο καταγωγής του Γιάνις και θεωρεί ότι από τη Βαλτική μπορεί να αναδυθεί μόνο ο Κθούλου, όχι κάποιο επιθετικό υπερόπλο. 


Μακλίν – ερωτηματικό. Καλός επιθετικά αλλά αναξιοποίητος. Μου θυμίζει και τον Πάρντο χωροταξικά. 


Τι θα έκανα αν είχα τα μαλλιά και το ψαλίδι - κατά το γένια και χτένια. Αν και δεν τον βλέπω να ξυπνάει τον Σφαιρό, θα τον άφηνα μέχρι να επιστρέψει (…) ο Σπαν και να πάρει παιχνίδια. Για να δούμε αν όντως μπορεί να εφαρμόσει το επιθετικό πλάνο που έχει κατά νου. Σε περίπτωση αποτυχίας, θα ρίσκαρε να τον κουρέψουν με την ψιλή – αλλά δεν θα είχε πλέον καμία δικαιολογία για το τι κρύβει μέσα στο κεφάλι του. Εν χρω κεκαρμένος, που έλεγαν και οι παλαιότεροι, θα κυκλοφορούσε πια με όλο του το πλάνο εκτεθειμένο σαν teddyboyς . Και θα κρινόταν γι’ αυτό.


Τελικά δικαιώνομαι για τη θέση μου ότι τα μαλλιά υποδεικνύουν τον άντρα; Με τη δική μου λογική θεωρώ πως ναι. Μάλιστα βλέπω ότι στο όνειρο του Σφαιρό το μαλλί του αρχίζει να ανακατεύεται επικίνδυνα, καθώς μοιάζει να μη μπορεί να εφαρμόσει το επιθετικό του πλάνο και να χάνει τον έλεγχο της μπριγιαντίνης. Για την ακρίβεια, μπορώ να πω πως αισθάνομαι ότι βλέπω την τρίχα που (αρχίζει να) πετάει επικίνδυνα.


Και ξέρετε τι μου θυμίζει αυτή; Θυμήθηκα την ιστορία των συμπληγάδων, που ο Φινέας άφησε το περιστέρι ανάμεσά τους για να δει αν προλαβαίνει να περάσει η Αργώ. Το περιστέρι έχασε λέει μόνο κάποια φτερά από την ουρά του. Από Συμπληγάδες πέρασε και ο Οδυσσέας. Το ίδιο επιχειρεί να κάνει και ο Σφαιρό. Διότι στο όνειρό του φεύγει από την άμυνα, τα γνωστά και ασφαλή του μονοπάτια, για να περάσει στην επίθεση, ενώ οι απαιτήσεις διογκώνονται και κλείνουν σαν πέτρες για να τον σμπαραλιάσουν.

Ο Σφαιρό μπορεί να βλέπει το φως στο τέλος του τούνελ. Μπορεί να έχει και δίκιο. Εγώ όμως αυτό που βλέπω είναι η τρίχα από το μαλλί του που πετάει. Και δεν μπορώ να γνωρίζω αν αυτή η τρίχα είναι ό,τι απέμεινε από τον Σφαιρό επειδή σμπαράλιασαν την ερυθρόλευκη Αργώ οι πέτρες ή αν είναι η μοναδική απώλεια του στο επιτυχημένο κατά τα άλλα στο τσακ πέρασμα ανάμεσά τους.




Υ.Γ. Μιλούσα προχτές με ένα παλληκάρι που εκτιμώ για την καθαρότητα του βλέμματος. Και κάτι λέγαμε για την κακοδαιμονία και τους τραυματισμούς και πήγε και θυμήθηκε, να δεις ποιον, εκείνο τον Μποκανί τον ανθρωποφάγο που κόψανε οι ιδιοφυίες μας στα ιατρικά για να φέρουν τον Εμενίκε. Ο Μποκανί ο τραυματίας λέει δεν έχει χάσει ματς. Και μου λέει ρε συ ξέρεις τι παίζεται ΚΑΙ με τα ιατρικά και τις μίζες; Έτσι το λέω, επειδή μου έκανε εντύπωση απλώς δεν θυμάμαι αν η συζήτηση συμπεριλάμβανε και τον μπασκετικό Ολυμπιακό, αν είχε απλώς αφορμή τον μπασκετικό, ή αν αναφερόταν κυρίως σε αυτόν διότι είχαμε πιει και μερικά σκατς. Καταραμένη μνήμη! Αλλά, λέω, κοίτα να δεις που γίνονται και λάθη από τους μάνατζ, ε, εννοώ τους γιατρούς καθότι άνθρωποι και αυτοί. Με τσέπες.

Τετάρτη, 18 Οκτωβρίου 2017

Εnd of an era: From heroes to superteams.

King Crimson - The Court Of The Crimson King



Καλημέρα σας!
Η νέα τάξη πραγμάτων που διαμορφώνεται στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, οδηγεί το άθλημα σε νέα μονοπάτια που διαμορφώνουν -πλέον- οι υπερομάδες του ΝΒΑ. Θα μπορούσα να το θέσω και ως ένα πρωτάθλημα δύο ταχυτήτων με κύριο γνώρισμα τον υπέρτατο ανταγωνισμό στην κορυφή και την απαξίωση στην κατάταξη των έσχατων ομάδων.
Παραμερίζω μαζί με τα αχρείαστα σχόλιά μου για να αναλάβει ο ιδανικότερος εκφραστής της NBA madness, ο φίλτατος Τζο, που αναλύει λίγο έως πολύ όλες τις ομάδες του σύγχρονου ΝΒΑ.
Το τραγούδι που επέλεξα γι'αυτό το σημαντικό κείμενο που ακολουθεί, είναι ένα από τα καλύτερα των King Crimson και άκρως σημαδιακό -ή προφητικό αν προτιμάτε- επειδή θεωρώ ότι όλα θα κριθούν στο court of the Crimson King. 
Καλή συνέχεια...

H απόφαση του Durant να μετακινηθεί στους Warriors το περασμένο καλοκαίρι δέχτηκε έντονες κριτικές από τη πλειοψηφία του κόσμου που παρακολουθούσε ΝΒΑ. Ο λόγος; Η διαταραχή της ισορροπίας. Είναι όμως αυτός ο πραγματικός (ή μάλλον ο μόνος) υπεύθυνος;
Το τέλειο θύμα
Το ΝΒΑ πάντα προσπαθούσε να ανεβάσει το προϊόν του. Κατάλαβε ότι αυτό που ήθελε ο μέσος οπαδός ήταν πολλούς αστέρες να κοντράρονται μεταξύ τους. Το Baseball είχε  εμπνευστεί πρώτη φορά τη σύγκρουση αστέρων το 1933 με τη δημιουργία του All Star και την υιοθέτησε και το ΝΒΑ. Σκέφτηκε όμως να το πάει ένα βήμα παραπέρα. Δεν θα ήταν ένα παιχνίδι, αλλά ολόκληρη η σεζόν έτσι.  Πως θα έπειθε όμως τους αστέρες να μαζευτούν προκειμένου να πετύχει το στόχο του σε μια περίοδο που η loyalty αποθεωνόταν και ο Kοbe Bryant έφευγε με τιμές και αφιερώματα; Πως θα μπορούσαν παράλληλα οι ομάδες να υποστηρίξουν τόσα συμβόλαια σε μια ενδεχόμενη 5άδα αστέρων;
“Έχω βαρεθεί να έρχομαι 2ος. Ήμουν 2ος στο σχολείο. 2ος στο draft, 2ος στο MVP voting 3 φορές, 2ος στο τελικό. Θέλω να είμαι επιτέλους πρώτος” δήλωνε το 2013 στο Sports Illustrated o Durant. 

To salary cap τη τελευταία 20ετια:
Tι μπορεί να παρατηρήσει κάποιος από τον πίνακα; Μια σταθερή αύξηση 2-3 μυρίων μέχρι το 2016. Εκεί υπάρχει μια απότομη αύξηση 24.000.000. Τη χρονιά εκείνη έληγε το συμβόλαιο του παίχτη που είχε βαρεθεί να είναι 2ος και ήθελε με κάθε τρόπο να είναι 1ος.  Η καλύτερη ομάδα του ΝΒΑ μπορούσε πλέον από Big3 που είχε δημιουργηθεί από καλές επιλογές στο draft να αποκτήσει ένα άλλο μεγάλο συμβόλαιο και να οδηγηθεί το ΝΒΑ σταδιακά σε ομάδες που θα αποτελούνται αποκλειστικά από αστέρες. H εποχή των μοναχικών ηρώων που έφταναν τελικό ΝΒΑ ήταν πλέον παρελθόν. Tα tv ratings στους τελικούς τα τελευταία 2 χρόνια τα πιο υψηλά από το 1998 αλλά και τη περίοδο των Celtics-Lakers. Το ΝΒΑ αγαπάει τις superteams και οι ιθύνοντες το γνωρίζουν.

H σταδιακή εξέλιξη
Οι Warriors πήραν εύκολα το πρωτάθλημα και οι αστέρες συνειδητοποίησαν ότι ο μόνος τρόπος πλέον να δουν δαχτυλίδι ήταν να συνεργαστούν.

Timberwolves: Tη 1η μεγάλη κίνηση προς αυτή τη νέα τάξη πραγμάτων έκανε ο Thibodeau παίρνοντας τον αγαπημένο του J. Butler, στους ήδη ταλαντούχους (αλλά νέους) K. A. Towns, Wiggins και η προσθήκη των J. Crawford, T. Gibson, J. Teague δημιούργησε ένα βαθύ ρόστερ με αρκετό ταλέντο που αν βρει ρόλους θα μπορούσε να μπει φέτος στα playoffs και μελλοντικά να πρωταγωνιστήσει. 


OKC: Το μεγαλύτερο μπαμ του καλοκαιριού όμως έγινε λίγο πριν το draft με την απόκτηση του P. George από τους OKC. Ο ΜVP θα είχε λίγο αργότερα τη βοήθεια και του C. Anthony σε 2 θέσεις που είχαν μεγάλο πρόβλημα και γίνονται πλέον από τα φαβορί για ενδεχόμενη έκπληξη στη περιφέρεια.


Houston Rockets: Ο C. Paul παρόλο που ήταν free agent, αποφασίζει να βοηθήσει την ομάδα του και αναγκάζει τους Rockets να δώσουν το καλύτερο αμυντικά pg του ΝΒΑ, τον 6th player of the year. 2 ball domimant παίχτες που η χημεία τους είναι σίγουρα ερωτηματικό. Ο Paul θα πρέπει να αναλάβει τα αμυντικά καθήκοντα του P. Beverley και ο J. Harden θα πρέπει να παίξει περισσότερο χωρίς τη μπάλα. Από τα φαβορί για τις πρώτες θέσεις στη περιφέρεια για την ομάδα του D’ Antoni, η δυνατότητα τους όμως να γίνουν πραγματικοί contenders θα εξαρτηθεί από τη χημεία και τον εγωισμό των αστέρων τους.


Celtics: H 2η μεγαλύτερη έκπληξη του καλοκαιριού είναι η αίτηση και τελικά η μετακίνηση του Irving. Οι ταλαντούχοι Celtics των J. Brown, J. Tatum έφτιαξαν μια δυνατή 3αδα με Irving-Hayward-Horford και σε συνδυασμό με τα αρκετά pick που έχουν στη διάθεση τους και έναν από τους καλύτερους προπονητές θα μπορούσαν μελλοντικά να κυριαρχήσουν. Φέτος όμως; Η έλλειψη rim protector αλλά και τα ερωτηματικά στην άμυνα τους μετά τη φυγή των Bradley-Crowder κάνουν την ομάδα στους ευάλωτη στην άλλη μεγάλη δύναμη της περιφέρειας.


Cavaliers: Πολλές αλλαγές με τον D. Rose να έρχεται σε μια προσπάθεια να σώσει τη καριέρα του με κάποιο δαχτυλίδι που θα τον έβαζε σε υποψηφιότητα πάλι για HOF. Isaiah Thomas, με τραυματισμό ως το all star και D. Wade, J. Crowder, J. Green έρχονται για να αναδιαμορφώσουν τελείως το ρόστερ σε μια προσπάθεια να ανέβει η άμυνα τους με αθλητικούς παίχτες που μπορούν να παίξουν πιο χαμηλά σχήματα. Love πλέον στο 5 σε μια κίνηση που θα ανοίξει τους χώρους για τους αρκετούς ταλαντούχους σε drive παίχτες των Cavs αλλά και μεγάλο πιθανότατα πρόβλημα στο pnr. Πολλά ερωτηματικά με παίχτες ευάλωτους σε τραυματισμούς και ένα x factor που θα μπορούσε να τους κάνει contender, το pick του 2018 των Nets. Θα αποφασίσουν να το δώσουν μαζί με ενδεχομένως τον T. Thompson που θα έρχεται από το πάγκο με ένα βαρύ συμβόλαιο ή θα το κρατήσουν σε περίπτωση που φύγει ο L. James;


To reboot
Chicago Bulls: H ένδοξη ομάδα των 90s, βρήκε διέξοδο στον D. Rose και μαζί με τον J. Butler προσπάθησε να επιστρέψει στις παλιές δόξες της. Ο τραυματισμός του κάποτε MVP αλλά και η ανταλλαγή του Butler με τους K. Dunn, Z. Lavine και το 7ο pick (τον ταλαντούχο Z. Markkanen) κλείνει τον κύκλο και φιγουράρει στα φαβορί για τις τελευταίες θέσεις πλέον της regular season. 

Lakers: Η πρόσληψη του Magic Johnson, η επιλογή του L. Ball, η εντυπωσιακή άνοδος του K. Kuzma, το αρκετό cap space που δημιούργησαν για το 2018 με την ανταλλαγή του Mozgov αλλά και κάποιες ταλαντούχες μονάδες στο υπάρχον ρόστερ αναπτέρωσαν το ηθικό των οπαδών των Lakers που σκοπεύουν να κινηθούν δυναμικά την επόμενη σεζόν με τα ονόματα των free agents Lebron James και Paul George να ακούγονται έντονα.

Pacers: Λίγα πράγματα για τους Pacers που έδωσαν τον αστέρα τους P. George για V. Oladipo και D. Sabonis με το tanking να είναι πλέον μονόδρομος για τα επόμενα χρόνια.

Knicks: Πολύ δράμα για άλλη μια χρονιά για μια από τις ομάδες με το περισσότερο κόσμο στο ΝΒΑ. Η φυγή του P.  Jackson και του D. Rose, η ανταλλαγή του Carmelo και o F. Ntilikina από το draft, ανοίγουν τον δρόμο στον Κ. Porzingis ώστε να εξελιχθεί σαν παίχτης και σαν ηγέτης πλέον της ομάδας της Νέας Υόρκης. Θα χτίσουν οι  Κnicks γύρω του μελλοντικά ή θα συνεχίσουν τα λάθη του παρελθόντος;

Kings: Oι κινήσεις του V. Divac με την ανταλλαγή του Cousins το περασμένο χειμώνα δέχτηκαν αρκετή αμφισβήτηση. Η εξέλιξη του Buddy Hield, η απόκτηση του ταλαντούχου De Aaron fox στο draft αλλά και κάποιες ταλαντούχες μονάδες (Β. Bogdanovic, J. Jackson) δείχνουν ότι υπάρχει φως στο τούνελ μελλοντικά.

Hawks: Μονόδρομος πλέον η πτώση για την ομάδα του Budenholzer που χωρίς τον P. Milsap δεν μπορεί πλέον να παλέψει για πολλά.

Brooklyn Nets: Jeremy Lin και Russell από τους Lakers ενισχύουν το αδύναμο ρόστερ τους χωρίς όμως να δίνουν ιδιαίτερες ελπίδες για κάτι καλύτερο από τις τελευταίες θέσεις της Ανατολής.

Οrlando Magic: Καιρό τώρα στη διαδικασία του rebuilding oι Magic για άλλη μια χρονιά θα κυνηγήσουν τα pick και μια χαμηλή θέση με άλλο ένα draft φέτος (J. Isaac) στη φαρέτρα τους.

Mavericks: Μετά από καιρό πήρε επιτέλους την απόφαση για rebuild η ομάδα του Kuban και σύμφωνα με δηλώσεις του οι Warriors είναι υπεύθυνοι για αυτό.

Οι αναποφάσιστοι
Spurs: Παγιδευμένη με ελάχιστο χώρο στο salary έμεινε για άλλη μια χρονιά αδρανής η ομάδα του Popovic που όμως έχει το τρόπο να τερματίζει ψηλά στη regular season και κανείς δεν αμφισβητεί ότι θα το κάνει για άλλη μια χρονιά.

Washington Wizards: Maximum συμβόλαιο στον O. Porter για την μαχητική ομάδα της ανατολής που όμως δεν δείχνει να έχει τα μέσα να κάνει το κάτι παραπάνω και φέτος αφήνοντας τις ελπίδες της για άνοδο του B. Beal.

Raptors: Η φυγή του Κ. Lowry δεν έγινε ούτε φέτος για την ομάδα του Καναδά, η καλή χημεία με τον Ibaka πλέον από την αρχή της σεζόν και η άνοδος του N. Powell θα είναι τα όπλα της για άλλη μια χρονιά.

Bucks: Στασιμότητα και για την ομάδα του Antetokounmpo που έχει πράγματα να αισιοδοξεί όμως με το νεανικό κορμό της. Πόσο θα ανέβει ο T. Maker και ο M. Brogdon; Σε τι κατάσταση θα γυρίσει ο J. Parker (προέκυψε σενάριο αποχώρησης); 

Blazers: Αδράνεια και για την ομάδα του εκρηκτικού διδύμου των Lillard και C. J. McCollum, θέτουν τις ελπίδες τους στον ταλαντούχο J. Nurkic που απέκτησαν πέρυσι το χειμώνα.

Suns: Ένα καλοκαίρι γεμάτο φήμες για απόκτηση του K. Irving έληξε τελικά χωρίς κάποια κίνηση πέρα από την απόκτηση του ταλαντούχου J. Jackson από το draft. 

Hornets: O Howard ενισχύει την ομάδα του M. Jordan που θα παλέψει για μια θέση στα playoffs χωρίς ιδιαίτερες νότες αισιοδοξίας για το βήμα παραπάνω.

Pistons: H απόκτηση του Bradley και η φυγή των M. Morris και K. Caldwell-Pope φτιάχνουν ένα μαχητικό αμυντικά ρόστερ που όμως έχει ταβάνι επιθετικά. Μια ομάδα που θα διεκδικήσει την είσοδο στην αδύναμη Ανατολή αλλά χωρίς βλέψεις για κάτι παραπάνω και αυτοί.

Utah Jazz: Χωρίς τον G. Hayward, με μικρό ρόστερ δύσκολα θα επαναλάβουν την περυσινή έκπληξη και η συμμετοχή τους στα playoff κρίνεται αμφίβολη.

Μemphis Grizzlies: Εμπιστοσύνη στο υπάρχον ρόστερ δείχνουν οι μαχητικοί Grizzlies κόβοντας γρήγορα κάθε σενάριο για τυχόν αλλαγή των M. Gasol και M. Conley. Θα καταφέρουν για άλλη μια φορά να μπουν playoffs χωρίς τον Z. Randolph που αποτελούσε πυλώνα του πάγκου τους;

Tα ερωτηματικά-εκπλήξεις:
Nuggets: Η απόκτηση του P. Milsap σε συνδυασμό με έναν από τους πιο ταλαντούχους πασέρ ψηλούς στο ΝΒΑ δημιουργούν ένα δυναμικό δίδυμο στο 4-5 σε μια ομάδα που δείχνει ότι θα παλέψει για τα playoffs με αξιώσεις.

Clippers: Πολλές αλλαγές για τη 2η ομάδα του LA μετά την ανταλλαγή του C. Paul. Μ. Teodosic και P. Beverley στη περιφέρεια, M. Gallinari από τους Nuggets, φτιάχνουν ένα νέο σύνολο που φιλοδοξεί να παλέψει για μια θέση στα playoff σε μια ομάδα που θα είναι σίγουρα ευχάριστη στο μάτι. 

Pelicans: Σε μια περίοδο που το ΝΒΑ δείχνει να έχει αλλάξει, με χαμηλά σχήματα και έμφαση στο περιφερειακό σουτ, οι Pelicans πάνε κόντρα στο ρεύμα και προσπαθούν με το δίδυμο A. Davis-D. Cousins να ξεφύγουν από την αφάνεια. Η απόκτηση του Rondo προσπαθεί να λύσει το οργανωτικό πρόβλημα τους και μαζί με τον ακριβοπληρωμένο J. Holiday θα παλέψουν για την είσοδο στα playoffs.

76ers: Άλλο ένα 1st pick με τον M. Fultz άλλος ένας τραυματισμός για την πιο άτυχη ομάδα του ΝΒΑ. Η επιστροφή του Β. Simmons και του J. Embiid μαζι με τον D. Saric και η απόκτηση ενός πολύ καλού σουτέρ J. Reddick δημιουργούν ένα πολύ ελπιδοφόρο και νεανικό ρόστερ που αν κατάφερνε να μείνει χωρίς τραυματισμούς θα μπορούσε να κάνει μεγάλη έκπληξη.

Miami Heat: Χωρίς ιδιαίτερη ενίσχυση αλλά με εκπληκτικό 2ο γύρο πέρυσι το δίδυμο των G. Dragic και D. Waiters με τον τρομακτικό H. Whiteside θα προσπαθήσουν αυτή τη φορά να μπουν στα playoffs και είναι πολύ πιθανό αυτή τη φορά να τα καταφέρουν.

To κύκλο των φετινών καλοκαιρινών κινήσεων κλείνουν οι πρωταθλητές Warriors που πέρα από την απόκτηση του N. Young δεν ενισχύθηκαν περαιτέρω. 1ο test για τους πρωταθλητές οι Rockets στις 18 Οκτώβρη όπου ξεκινάει η σεζόν μαζί με την κόντρα των Celtics-Cavaliers. Καλά ξενύχτια να έχουμε!

NBA 2018 SEASON OPENER

 






Τρίτη, 5 Σεπτεμβρίου 2017

Metal heart is going up to the limit.

ACCEPT - METAL HEART

Καλημέρα σας!
Είχα διάθεση να γράψω για το “το Εκείνο, το Εγώ και το Υπερεγώ” του Φρόιντ στις 3 τα ξημερώματα, αλλά το μετάνιωσα επειδή θα έμενα τελείως ξάγρυπνος. Ο καιρός δείχνει ζοφερός και νεφελώδης πάντως πάνω από την Ευρώπη.
 
Δύο κύριες αγωνιστικές επισημάνσεις.
1. Η ομάδα αποτελείται από καλά "εργαλεία" πλέον. Σύμφωνα πάντα με τις απόψεις των απανταχού ειδικών καθώς και των δημοσιογράφων.
Ερώτηση: Όταν θα χρειαστεί η υπέρβαση, το “διαφορετικό”, όταν απαιτηθεί από τις περιστάσεις να βρεθεί ο παίκτης που θα χρειαστεί να αποδώσει το κάτι παραπάνω για να πετύχει την υπέρβαση η ομάδα και να κατορθώσει να σηκώσει την κούπα χωρίς να φτάσει απλά στους 8 καλύτερους ή και στους 4 καλύτερους της Ευρωλίγκα, θα αποταθούμε πάλι στο δίδυμο Σπανούλη-Πρίντεζη;
2. Η ομάδα θα λειτουργεί εξαιρετικά σε αμυντικό επίπεδο με κύριο γνώρισμα την ομαδική λειτουργία. Δεν θέλω να φανώ Κάλχας και να διαφωνήσω χωρίς να δω πώς θα αποδίδει το σύνολο στην πράξη. Όλα καλά μέχρι εδώ. Αν όμως χρειαστεί κάποιος να προσδώσει το αμυντικό του σθένος ώστε να μαρκάρει έναν αντίπαλο για να τον εξουθενώσει ή να τον βγάλει εκτός ρυθμού, θα ψάχνουμε στον πάγκο μόνο τον πολυθεσίτη αμυντικό Παπανικολάου;
Αυτές είναι μόνο δύο απλουστευμένες αγωνιστικές απορίες. Χωρίς να θέλω να υπεισέλθω (ωραία λέξη, αυθόρμητα μου ήρθε) σε συνομωσιολογίες του ύφους: "Άλλους ζήτησε ο Σφαιρόπουλος κι άλλους του επέτρεψαν οι Αφοί να πάρει." Ας πούμε ότι γνωρίζω κάτι παραπάνω αλλά στην προκειμένη περίπτωση μας απασχολούν μόνο τα αγωνιστικά χαρακτηριστικά του ρόστερ. Τα φαινόμενα
απατούν σύμφωνα με τις τελευταίες πληροφορίες και τη συνέντευξη τύπου του προπονητή. Οι επιλογές ήταν δικές του...
 
Η περίπτωση Λοτζέσκι.
Μόνο οικονομικά: Θα είναι κλοπή από κάθε ομάδα -όχι απ'τον Ολυμπιακό που τον αποδέσμευσε- μόνο αν είναι υγιής και αμείβεται με $400.000. Ό,τι περισσότερο αποτελεί κλοπή του εκπροσώπου του παίκτη έναντι του σωματείου που συμφώνησε μαζί του.
Μόνο αγωνιστικά:
Ο φίλτατος Λοτζέσκι δεν διαθέτει δημιουργία σε καμία περίπτωση. Ποτέ δεν πήρε προσωπικές φάσεις παρά μόνο μετά από πάσες συμπαικτών του. Η άμυνά του είναι επιεικώς αστεία, ειδικότερα απέναντι σε δυνατότερους (Κάλινιτς, Σιμόνοβιτς, Ματσιούλις, Νοτσιόνι) ή αθλητικότερους (Κλάϊμπερν, Νάναλι, Άντερσον, Χίγκινς) αντιπάλους.
Όσο για τα ριμπάουντς, προσπαθώ ακόμα να θυμηθώ φάση που να διεκδικεί ριμπάουντ ανάμεσα σε άλλα τριάρια ή μεταξύ των ψηλών. Μόνο από καραμπόλα κατάφερνε να κερδίσει ριμπάουντς.
 
Παρένθεση:
Είναι ξεκάθαρο ποιος παίκτης φορτώθηκε στον Πασκουάλ. Εκείνος ο παίκτης που δεν αρμόζει στα χαρακτηριστικά που καθιέρωσαν το προπονητικό ύφος του Πασκουάλ αλλά κι ο παίκτης που μπορεί να εκθειάζουν οι Γαύροι σε λίγο καιρό, προκειμένου να θάψουν τους αντίστοιχους δικούς τους παίκτες.
 
Ερώτηση κρίσεως:
O Ολυμπιακός, είχε ρωτήσει τον ξένο εκπρόσωπο του Χάκετ αν σπάει το συμβόλαιό του με τη Μπάμπεργκ ώστε να τον φέρουν πίσω στον Πειραιά, ενώ είχε ήδη ανακοινωνεί από την μέλλουσα ομάδα του. Λίγο πριν τις υπογραφές του Μπράιαν Ρόμπερτς και λίγο μετά τα ναυάγια με τους προηγούμενος στόχους για τη θέση του γκαρντ. Κίνηση απελπισίας; Παρορμητισμός; Παραδοχή λάθους; Τι
πιστεύετε, ισχύει;
 
Το εθνικό μας ζήτημα:
Όσοι αφορίζετε τον κύριο Μίσσα, θα ήταν προτιμότερο να αναθεωρήσετε. Αυτά μπορεί να προσφέρει, αυτά προσφέρει. Ο κύριος Γιώργος έχει πληρώσει κανέναν προπονητή; Ο Ιταλός τα πήρε με
δικαστική απόφαση από το λογαριασμό της Eurobank. Ο Κατσικάρης δεν τολμάει να σηκώσει ανάστημα επειδή είναι Έλληνας και σκέφτεται το μέλλον του. Οι –τότε- βοηθοί του δεν έλαβαν δεκάρα. Ούτε λεπτό. Ο Φώτης πήρε κάτι ψίχουλα ωστόσο. Ο αγαπητός κύριος Γιώργος όμως, βοηθάει αρκετό κόσμο και γι’αυτό διατηρεί κλειστά στόματα. Τακτοποίησε το σχολείο του Πρίφτη και τις μεταθέσεις στην προηγούμενη ομάδα του. Κρατάει τον Σκουρτόπουλο και τον διαφημίζει σαν προπονητή.
Φρόντισε και για τον Μίσσα. Στον Ολυμπιακό. Κάθε σωματείο στην Ελλάδα που θελει εύνοια τον ταΐζει. Ο ερασιτέχνης. Τον “τάισαν”; Ανταπέδωσε.
“Σας βοήθησα με τη συγχώνευση και τις παίκτριες κλπ, κύριε Κουντούρη. Πάρτε τον Μίσσα να τον πληρώνετε αντί για μένα. Για να προπονεί απλήρωτος την
εθνική.” Παστρικές δουλειές. Τίμια πράγματα.
Είχε ανάγκη ο Ολυμπιακός τεχνικό σύμβουλο; Σιγά μην είχε τέτοιου επιπέδου.
Όσο για τον Μίσσα;
“Κοουτσάρα, σε έβαλα στον Θρύλο που είσαι και Ολυμπιακός. Είμαστε πάτσι πλέον. Αν έχουμε στο μέλλον, σου δίνουμε αυτό που σου αναλογεί.”
Προσοχή όμως. Η κόντρα με τους Αγγελόπουλους και τον Σωλήνα παρέμεινε.
Γιατί;
Επειδή οι Αγγελόπουλοι ποτέ, μα ποτέ δεν τάισαν τον Βασιλακόπουλο. Μόνο οι Αγγελόπουλοι είπαν όχι στις “προσταγές” του και στον τρόπο που δουλεύει στο μπασκετικό στερέωμα. Οι μόνοι που αρνήθηκαν και οι μόνοι που ήρθαν σε κόντρα μαζί του.
Πώς θα τους ευνοήσει η διαιτησία; Με ποιον τρόπο; Αφού αποφάσισαν να πάνε κόντρα στο κατεστημένο.
 
Βαρλάς gate:
Το SDNA είναι το Σαββίδη φυσικά. Απλώς τα βρήκαν Παπαθεοδώρου (ο γνωστός) με τον Τράκη εδώ και 7-8 μήνες. Από τέλη Ιουνίου έχει γίνει deal για τις περίφημες ακαδημίες και έχει πουληθεί και το Eurohoops. Ας φέρω πρόχειρα στη μνήμη μου πριν ένα μήνα τα δυο απανωτά αφιερώματα στον Τράκη απ’το σοβαρό κι αντικειμενικό Eurohoops. Προεόρτια; Είναι ηλίου φαεινότερο ότι μέσω Τράκη
πήγε στο SDNA, με παρέα για ευκολότερη “προσαρμογή”.
Έτσι εξηγείται λοιπόν η "πρόσληψη" Παπαλουκά-Διαμαντίδη στις ακαδημίες. Έτσι εξηγείται το σεντράρισμα των ξένων μετά τους τελικούς και ειδικά των φευγάτων για την ομαλή μετάβαση τους σε φιλικά σωματεία. Έτσι εξηγείται και η απαξίωση των Αγγελόπουλων και του Σφαιρόπουλου στους τελικούς. Όλα έχουν μια ακολουθία τελικά.
 
Στα αγωνιστικά, ελπίζω να μη σκάσουν πρόωρα οι Σπανούλης-Πρίντεζης κι αρχίσουμε τις πρόωρες αναφορές σε μαρμάρινα στήθη και μεταλλικές καρδιές προκειμένου να κερδίζουμε τα καίρια παιχνίδια που θ’ακολουθήσουν.
 
Καλό φθινόπωρο!













Τρίτη, 18 Ιουλίου 2017

Heavy Horses.

Jethro Tull - Heavy Horses (1978 Widescreen) 

Καλησπέρα σας!

Η μεταγραφική φημολογία οργιάζει καιρό τώρα, ενώ πλέον η επικαιρότητα απαιτεί νέα, διαφοροποιημένα σχόλια. Πώς προέκυψαν αυτά; Εξαιτίας του Ολυμπιακού που έχασε το πρωτάθλημα με κατεβασμένα χέρια από τον αιώνιο -αγωνιστικά πάντοτε- αντίπαλο. Δικαίως.

Κανείς νοήμων Γαύρος δεν ισχυρίζεται το αντίθετο παρά τις καίριες διαιτητικές παρεμβάσεις σε σημεία των αγώνων που διαμόρφωναν ιδανικά ένα σεβαστό πλεονέκτημα στη διαφορά υπέρ του αντιπάλου καθώς επίσης και τις instagram-ικές οχλήσεις (για να μη γράψω προκλήσεις) του ιδιοκτήτη και μεγαλοπαράγοντα του αντίπαλου σωματείου.

Πήγε χαμένη η μέγιστη ευκαιρία για το τρίτο συνεχόμενο πρωτάθλημα από την εποχή του Ξανθού. Εξαιτίας της κόπωσης (ο κύριος Γκατζούλης θα έπρεπε να είχε φροντίσει για το μέγιστο δυνατό φορμάρισμα στους τελικούς), των τραυματισμών κομβικών παικτών, της ανεπάρκειας του προπονητή Σφαιρόπουλου -για μερίδα οπαδών- να ανταπεξέλθει στις αγωνιστικές δυσκολίες που έθεσε ο αντίπαλος προπονητής καθώς και την αναποτελεσματικότητα ορισμένων κομβικών (Σπανούλης, Πρίντεζης) ή αναπληρωματικών παικτών (Birch, Παπαπέτρου) της ομάδας να ανταπεξέλθουν με παρρησία στις αγωνιστικές ανάγκες των τελικών.


Ύστερα από όλα αυτά τα στενόχωρα συμβάντα και τα σοβαρά επεισόδια που έλαβαν χώρα στο ΣΕΦ το βράδυ του 5ου τελικού -εξαιτίας των οποίων προέκυψε και η φημολογία για συμφωνία του Μάντζαρη με τον Πάο- καταλήξαμε στο σημείο να έχουμε όλους τους ξένους παίκτες της ομάδας υπ'ατμόν. Εκτός του Σέρβου Nikola Milutinov, που θεωρείται ο μόνος βέβαιος για παραμονή σε συνδυασμό με τη θέληση διοικούντων και προπονητή (εκτίμησή μου ότι τρίζει η καρέκλα του Σφαιρόπουλου στο πρώτο σημαντικό αρνητικό αποτέλεσμα), εκτός αν αποφασίσουν να τον προσθέσουν στο ρόστερ τους οι Spurs, μετά από μια διαφαινόμενη απόσυρση του Manu Ginobili. 

Ακόμα και σ'αυτή την εξέλιξη, υπάρχει παίκτης που έχει εκδηλώσει σε σημερινή προσωπική συζήτηση το ενδιαφέρον του να παίξει στον Ολυμπιακό. "Συμπαθέστατος και προσιτός" όπως μου μετέφερε φίλος που μίλησαν προσωπικά σήμερα το πρωί (Δευτέρα 17-7), "ψάχνει ομάδα" και πιθανότατα "περιμένει τον Ολυμπιακό". Για του λόγου το αληθές, ορίστε η μία φωτογραφία του παίκτη (Artsiom Parakhouski), από τις τρεις που έχω στη διάθεσή μου.

Πρωτόγνωρο γεγονός, η αλλαγή 5+1 ξένων από το ρόστερ ομάδας του Σφαιρόπουλου. Ούτε την δεύτερη χρονιά του δεν δοκίμασε τόσες μαζικές αλλαγές. Οι αποχωρήσεις των Young, Hackett, Green, Lojeski, Birch και Waters είναι γεγονός, ενώ έχουν προκύψει ταχύτατα οι πρώτες προσθήκες αντικαταστατών.

Janis Strelnieks - Welcome to Olympiacos B.C.

Η πρώτη -αναπάντεχη λόγω εξαγοράς- προσθήκη ήταν του Λετονού Janis Strelnieks, ενός άσου με εξαιρετική εκτέλεση από μακρινή απόσταση και καλή δημιουργία. Περισσότερο θα ταίριαζε στη θέση δύο αν η ομάδα μας αποφασίσει να τρέξει στην επίθεση. Παίκτης με συγκεκριμένες δυνατότητες αλλά άριστη ανταποδοτικότητα στο ισοζύγιο αξίας-τιμής.

George Bogris - Welcome To Olympiacos B.C.


Έλληνας ψηλός στη θέση 5 ως δεύτερη μεταγραφή, ο Γιώργος Μπόγρης, με περγαμηνές το βραβείο του καλύτερου σέντερ της διοργάνωσης του Champions League κι ενός από τους περισσότερο ουσιαστικούς ψηλούς της Ισπανικής λίγκας. Ο μόνος παίκτης που θα αυξήσει τα διαρκείας στο γυναικείο πληθυσμό ενώ η σύντροφός του θα συνδράμει αντίστοιχα για τον ανδρικό πληθυσμό του ΣΕΦ.

Kim Tillie - Welcome To Olympiacos B.C. ᴴᴰ


Τρίτος στη σειρά ο Γάλλος Kim Tillie (που προτιμά την Αμερικάνικη προφορά του επιθέτου του) από τη Μπασκόνια. Ένας power forward -μετά από χρόνια- που θεωρείται αθλητικός και είναι αρκετά υψηλός για να παίξει στη θέση 5. Δεδομένα δεν γνωρίζει τη θέση 5 στην επίθεση αλλά θα μπορεί τουλάχιστον να τοποθετεί αμυντικά κατάλληλα το σώμα του στη θέση 5, όπως κάποτε ο Antic. Έχουν αρκετά κοινά με τον Antic πάντως. Πληροφορίες από Ισπανία, έκαναν λόγο για τον πιο "βρώμικο" αμυντικά παίκτη μετά τον Reyes.

Jamel Mclean - Welcome To Olympiacos B.C.

Ακολούθησε η προσθήκη του Jamel McLean, μετά την ηθελημένη αποχώρηση του Khem Birch. Η ομάδα επιθυμούσε διακριτικά την αποχώρηση -προς το ΝΒΑ- του Καναδού, ενώ κι ο ίδιος δεν επιθυμούσε πλέον την παραμονή του στην ομάδα του Πειραιά. Η καλύτερη δυνατή εξέλιξη και για τις δύο πλευρές. Ο Αμερικάνος αντικαταστάτης του, είναι ουσιαστικά ένα undersized 5άρι και ύψος 2.03, με λιγότερες αμυντικές περγαμηνές από τον προκάτοχό του -άσχετα αν η στατιστική κατέγραφε 1 κλέψιμο μέσο όρο ανά παιχνίδι- αλλά με σαφέστατους επιθετικούς προσανατολισμούς και ατομική δημιουργία κάτω από το καλάθι.

Το μεγαλύτερο σήριαλ μας προέκυψε στη χηρεύουσα θέση του Green: Larkin, Jovic, Jackson, Hickman, McCollum, Rice. Είναι δεδομένο ότι η ομάδα χρειάζεται πρωταρχικά 2άρι με σκορ και κατά δεύτερο λόγο δημιουργία ή έστω δημιουργό που να σκοράρει με άνεση.

Ο Larkin απαίτησε τουλάχιστον 1,2 ετήσιο συμβόλαιο (από πληροφόρηση), όπως κι ο McCollum, αλλά ο Ολυμπιακός δεν προσφέρει τόσα σε καμία περίπτωση. Ο Larkin είναι ο παίκτης που ήθελε από την αρχή ο Σφαιρόπουλος και περιμένει το ντόμινο αποχώρησης του από τη Μπασκόνια, οικονομικό "σκάσιμο" του Κερεχέτα και ταυτόχρονη απόσυρση της Μπαρτσελόνα από την υπόθεση. Με 1,2 που προσφέρει και χωρίς την αναμενόμενη αύξηση της προσφοράς, είναι σχεδόν αδύνατο να τον δελεάσει, αφού η πρόταση (χωρίς την εφορία) που έχει αυτή τη στιγμή στη διάθεσή του είναι κοντά στο 1,5 το χρόνο. 

Η "οικεία" σε όλους μας πρόταση είναι 1+1 διάρκεια συμβολαίου και $800.000 ετήσιο συμβόλαιο. Στον Hickman προσφέρθηκαν τα $800.000 αλλά εκείνος προτίμησε την πρόταση του διετούς της Βαμβέργης.


Το Eurohoops αναφέρει ότι ο Ολυμπιακός αναμένει την εξέλιξη της υπόθεσης Larkin και Hanga σε Μπαρτσελόνα, ώστε να μείνει ελεύθερος ο Rice και να καταλήξει τελικά στο ΣΕΦ. 

Οι φίλτατοι Sober και RedMastro -ίσως και o MikeTrashtalker όπως παρατήρησα από tweets reminders που μου μόστραρε το Twitter σε refresh- έκαναν σαφέστατη αναφορά στον Dwight Buycks. 

Παίκτης που ήθελε πέρσι ο Σφαιρόπουλος. Όπως και τον Brian Roberts. Συμμετείχαν αμφότεροι στο Summer League. Κλάσεις ανώτερος ο δεύτερος (Roberts) και πολύ μέτρια περίπτωση ο πρώτος (Buycks). Εννοείται ότι είναι προτιμότερος ο Roberts ακόμα κι αν είναι σχεδόν 8 πόντους κοντύτερος του Buycks.

Γιατί όμως δεν ανεβάζει την προσφορά του ο Ολυμπιακός ώστε να πάρει ό,τι πιο διαθέσιμο κυκλοφορεί κι "αφήνει" να χάνονται κατά συρροή οι κοντοί; Επειδή "έχασε" την υπόθεση "Ισπανία ή τίποτα" της συζύγου του φίλτατου Granger; Προφανώς και όχι. Η πρόταση του Ολυμπιακού ανέρχεται στις $900.000 αλλά έχει τον παίκτη στην αναμονή μέχρι τις 20-7. Τη μέρα που οριοθετούνται οι παραμονές-αποχωρήσεις των "υπαρχόντων" παικτών (προτάθηκε στον Lojeski παραμονή με τα μισά του προηγούμενου συμβολαίου του). Έγκυρη πληροφόρηση από μεγάλο δημοσιογράφο βέβαια, αναφέρει ότι δεν επιθυμεί τον Granger στον Ολυμπιακό ο προπονητής μας. 

Αφού λοιπόν ο Σφαιρόπουλος δεν "γουστάρει" Granger και κρατούσε στην αναμονή τόσο καιρό τους Jackson, Hickman, McCollum και σία, σημαίνει ότι ο εκλεκτός του είναι ο Larkin. Περιμένει μέχρι τις 20 του μήνα λοιπόν, ώστε να διώξει αναίμακτα Lojeski-Green, να διατηρήσει Milutinov ταυτόχρονα, μήπως και αποσυρθεί η Μπάρτσα από την υπόθεση Larkin κι αναγκαστεί να κρατήσει Rice ή να πάρει άλλον ώστε μέσω του ντόμινο να μείνει χωρίς ομάδα ο Larkin. Σταυρόλεξο για δυνατούς λύτες και προβλέψεις που διχάζουν πολλούς.  
Ποιο είναι τελικά το πλάνο; Το πλάνο είναι "αγοράζουμε" τον πιο φθηνό. Αυτό γίνεται χρόνια τώρα. Το ερώτημα είναι γιατί και ποιον περιμένουν και δεν υπέγραψαν κάποιον από τους προαναφερθέντες ενώ τους είχαν στην αναμονή;


Εκτίμησή μου αποτελεί, ότι ο Σφαιρόπουλος θα καταλήξει (έστω κι αν τον ωθήσουν προς την επιλογή Granger) σε κάποιον με περισσότερες και κυριαρχικές playmaking abilities, ενώ θα προσθέσει ένα υποφερτό 2-3άρι για τη θέση του αποχωρήσαντα Matt Lojeski. Ποιοι είναι αυτοί οι παίκτες κατά την κρίση μου;

Ο Ουρουγουανός free agent Jayson Granger -με εναλλακτική τον Nate Wolters πρώην του Crvena Zvezda- που μπορεί να αγωνιστεί με επιτυχία στις δύο θέσεις της περιφέρειας και ο Matt Janning, free agent 2-3άρι, πρώην της Lokomotiv Kuban. Αν έπρεπε να ποντάρω σε κάποιους τα χρήματά μου, θα πόνταρα σε Granger και Janning για τις δύο τελευταίες θέσεις ξένων του Ολυμπιακού.

Μια υπόθεση "επαναδιαπραγμάτευσης" που δεν βγήκε προς τα έξω, αλλά δεν μου επιτρέπεται να την αναφέρω, να είστε βέβαιοι ότι θα έκανε το μισό πληθυσμό των μπασκετικών Γαύρων να αναθεματίζουν που δεν πραγματοποιήθηκε στον ιδεατό χρόνο.

Βαριά χαρτιά οι ξένοι μας; Όχι τόσο. Περισσότερο Heavy Horses, μου φέρνουν κατά νου...
Καλό υπόλοιπου καλοκαιριού να έχουμε!

Edit:

Το γράφω σαν μέρος του κειμένου, ώστε να μη χαθεί ανάμεσα στα σχόλια και ξεχαστεί ο παίκτης.
Ανακάλυψα έναν ψηλό, που είναι άγουρος ακόμα, αλλά σε ένα-δύο χρόνια θα αξίζει $1.000.000 σε περίπτωση βέβαια, που παραμείνει υγιής και χωρίς τραυματισμούς φυσικά.
Το όνομα του Norvel Pelle. Ο τύπος είναι 24 ετών, βλέπει τον κόσμο από τα 211 εκατοστά, ζυγίζει 98 κιλά και αγωνίζεται στη θέση 5.
Πρόκειται για τεράστια ευκαιρία, να αγορασθεί ο παίκτης σαν μορφή επένδυσης, πριν τον ανακαλύψουν τα άλλα μεγάλα clubs του Ευρωπαϊκού μπάσκετ και να αποτελέσει μιας πρώτης τάξεως μελλοντική επένδυση για τον Ολυμπιακό.Αν θέλουμε να συγκρίνουμε τα προσόντα του (αλτικός, ταχύς, εύστροφος, εξελίξιμος και με πολλές προοπτικές), θα μπορούσαμε κάλλιστα να αναφέρουμε τον Ekpe Udoh.
Παραθέτω δύο video. Ένα πρόσφατο κι ένα παλιότερο από την αναπτυξιακή λίγκα.
Αναμένω τα σχόλιά σας. Αξίζει τον κόπο η συγκεκριμένη περίπτωση;
 

Norvel Pelle "PEPSI LEBANESE BASKETBALL LEAGUE 2016" season highlight

Norvel Pelle: NBA D-League Highlights of NBA Draft Prospect 

 

 

Πέμπτη, 8 Ιουνίου 2017

Madness reigns...


SAVATAGE "HALL OF THE MOUNTAIN KING" (HD) Official Video

Καλησπέρα σε όλους!
Η έμπνευση προκύπτει από το διάβασμα ή από το γράψιμο. Εξαρτάται απ'το ταλέντο (δεν έχω καθρέπτη μπροστά μου) ή τον ναρκισσισμό του καθενός μας.

Το μόνο βέβαιο είναι ότι η ψυχοσύνθεση του Τράκη απαιτεί ιατρική παρακολούθηση ή είναι στην ιδιοσυγκρασία του να μεταμορφώνεται σ'ένα ικανότατο troll.
Με το ξέπλυμα Τράκη απ'την πάλαι ποτέ αδέκαστη Κουρούνα (aka Καρύδας) στο σημερινό All Star Basket για την παράνομη μαγνητοφώνηση Ομπράντοβιτς, ως συνέχεια του σχολίου του στο site της Nova για την υπόθεση με το πούλμαν, όπου ούτε λίγο ούτε πολύ είχε πει ότι καλά τους έκανε ο Τράκης, έχετε να πείτε κάτι;
Τι έχω να γράψω σχετικά; Madness reigns...


Ο Καρύδας γλείφει -χρόνια τώρα- όλους τους βάζελους επειδή ανήκουν σε μια αγορά που πουλάει. Χορηγίες στο All Star, διαγωνισμοί, συμμετοχές, αναγνωστικό κοινό. Αν δεν το κάνει, γιατί επέλεξε το Νίκο Συρίγο για το έντυπό του; Άρα το κάνει και με το παραπάνω. Λογικό κι επόμενο. Δεν τον αδικώ. Κι εγώ την τσέπη μπορεί -λέω μπορεί- να κοίταζα, αφού στα χρόνια ξηρασίας που ακολούθησαν την αποχώρηση Κόκκαλη, οι Γιαννακόπουλοι ήταν η μοναδική "πηγή" εσόδων για το μπάσκετ. Επιχειρηματίας ο Δημητράκης ο Καρύδας. Μπούλης, αλλά επιχειρηματίας ολκής.

Πλέον, δεν στηρίζει απλά αλλά ξεπλένει και αυτό είναι αηδιαστικό. Εμετικό. Ντροπή. Ξεφτίλα. Να τον χαρακτηρίσω πρώην Ολυμπιακό; Θα μπορούσα. Σαφέστατα...
Όταν όμως έγραψε σχόλιο υπέρ του Σπανούλη στο σκηνικό με Ματσιούλις του τελικού της Ευρωλίγκα, στηρίζοντας τον Σπανούλη φυσικά, έπεσαν να τον φάνε οι βάζελοι από τα ΜΜΕ για στήριξη στον ακατανόμαστο Σπανούλη. Μετά, τα γύρισε σαν γνήσια Κουρούνα. Το έχει πράξει πολλές φορές άλλωστε. Στο (ανενεργό πλέον) blog του, στο περιοδικό του και πάει λέγοντας.
Όποτε του τα έχω χώσει βέβαια στο Twitter, δεν μου έχει απαντήσει ποτέ. Υπεκφεύγει.
Ποτέ δεν θα περίμενα όμως, να ξεπλένει τον Τράκη, ένας πρώην Ολυμπιακός, ειδικά από τη στιγμή που υπάρχουν Παναθηναϊκοί που δεν επιθυμούν πλέον την παρουσία του Δημητράκη στην ιδιοκτησία της ομάδας τους.
Τα μεταγραφικά σενάρια δεν είναι της παρούσης. Έχω ξαναγράψει ότι ο Σφαιρόπουλος εισηγήθηκε την παραμονή των παικτών που θέλει να διατηρήσει και του χρόνου στο ρόστερ της ομάδας. Επιθυμία του να διατηρήσει την ομοιογένεια στο γήπεδο καθώς και το άριστο κλίμα στα αποδυτήρια.
Μπερτς, Μιλουτίνοφ παραμένουν. Λοτζέσκι, Γιανγκ αποχωρούν. Ο Τάιλερ Ντόρσεϊ δεν θα επιλεγεί στον 1ο γύρο από τη διαδικασία του Draft. Ως εκ τούτου, είναι εξαιρετικά αμφίβολη η παραμονή του στο ΝΒΑ και πιθανότερη η έλευσή του στην Ευρώπη και κατ' επέκταση η ενεργοποίηση της συμφωνίας του με τον Ολυμπιακό. Αποτελεί παρόμοιο project μ'εκείνο του Παπαπέτρου. Με καλύτερες προοπτικές αλλά με το ίδιο χρονικό υπόβαθρο.
Η πιθανολογούμενη έλευση του Ντόρσεϊ, θα κρίνει την παραμονή του Γκριν κατά μεγάλο βαθμό, εξαιτίας του διαβατηρίου του Έλληνα γκαρντ. Δεν θα αναγκάσει τον Σφαιρόπουλο να βγει στην αγορά για αντι-Λοτζέσκι τύπου Μπαμπ, Χέσλιπ, Ρολ αλλά να κρατήσει τον Γκριν που μπορεί να ανταποκριθεί σαν δημιουργός σε συγκεκριμένες καταστάσεις και μπορεί επίσης να παίξει ταυτόχρονα με τον Σπανούλη στο παρκέ σε άμυνα κι επίθεση. Κάτι ακόμα που θα χρειαστεί να γνωρίζετε. Το ΝΒΑ παρακολουθεί στενά τον Γκριν. Οι ειδικοί, οι σκάουτερς δηλαδή -όπως πληροφορήθηκα- δεν τον βλέπουν να επιστρέφει στο ΝΒΑ. Τον βλέπουν να παραμένει Ευρώπη. Που μεταφράζεται ως εξής: Αν φύγει από τον Ολυμπιακό ο Γκριν, δεν θα μπορέσει να μετακομίσει στην απέναντι πλευρά του Ατλαντικού. Θα παραμείνει στη γηραιά ήπειρο. Τα ευκόλως εννοούμενα παραλείπονται.

Όπως παραλείπεται και η γραμμή ψηλών με τον Αγραβάνη να καλύπτει την 3η θέση στο 5 ή τη 2η θέση στο 4. Δεν θα χρησιμοποιήσω τις πληροφορίες που έχω -γιατί έχω και τέτοιες- αλλά ο Σφαιρόπουλος θέλει αθλητικό μαύρο παικταρά (ΜΑΠ) πίσω από τον Πρίντεζη, επειδή πολύ απλά θέλει να καλύπτει τη συνεχόμενη κούραση του Συριανού και τη συνεχόμενη ταλαιπωρία από τον αγωνιστικό μαραθώνιο της διοργάνωσης.
Ο Τιγί δεν θα μπορούσε να ήταν υποψήφιος επειδή ο συγκεκριμένος έχει δείξει ότι δεν μπορεί να ανταποκριθεί αγωνιστικά απέναντι σε δυνατότερους ή ισάξιους αντιπάλους τύπου Γκιστ ή Γκέμπριελ. Η περσινή προϊστορία επιλογών του Σφαιρόπουλου εξάλλου, μας έδειξε ότι ο κόουτς ήθελε Ουάιτ και Γκέμπριελ. Αθλητικούς, δυναμικούς με σουτ και προοπτικές εξέλιξης. Πώς λοιπόν θα καταλήξει στον Τιγί;
Ο μοναδικός "μπαλαντέρ" που θα έκανε στον κόουτς θα ήταν ο Μπροκ Μότουμ που θα αποχωρήσει από τη Ζαλγκίρις. Κρατήστε αυτό το όνομα. Είναι παίκτης που αρέσει στο Σφαιρόπουλο, επειδή διαθέτει τα πάντα και συμφέρει. Τρίποντο, αθλητικότητα, σουτ, παραστάσεις, ποστ παιχνίδι, λίγες απαιτήσεις.
Σε άλλη περίπτωση, ένας αναβαθμισμένος Αγραβάνης όπως ο Μήτογλου, που αποτελεί ένα σενάριο που δεν με βρίσκει σύμφωνο επειδή είναι πολύ αδύναμο για να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της Ευρωλίγκα.

Υπάρχουν πολλά πεντάρια και τεσσάρια να σας προτείνω. Ίσως σε επόμενο κείμενο. Όσοι δεν καταλαβαίνετε γιατί επιμένω στους 4 ξένους στη ρακέτα, είναι για έναν ακόμα λόγο. Επειδή ο Σφαιρόπουλος επιθυμεί παίκτη που να μπορεί να συννενοείται με τον Σπανούλη με κλειστά μάτια και να ανταποκρίνεται άριστα στο κεντρικό πικ εν ρολ όπως κάποτε ο Χάινς ή ο Χάντερ.
Αυτό το χαρακτηριστικό είναι που δεν υπάρχει πλέον στη γραμμή ψηλών. Ο Μιλουτίνοφ δεν μπορεί επειδή είναι άλλου είδους ψηλός, ενώ ο Μπερτς δεν μπορεί επειδή αδυνατεί να ακολουθήσει άμεσα στις αλλαγές. 
Ο Όγκαστ είναι τέτοιος ψηλός αλλά η εντολή Αγγελόπουλων είναι να αφήσουν τον παίκτη "να φάει τα μούτρα του στην ομάδα του Γιαννακόπουλου" ενώ φέρονται ως κλεισμένοι επίσης οι κ.κ. Λάνγκφορντ, Περπέρογλου και Λάρκιν.
Θέλετε ονόματα για τον Ολυμπιακό;
Πολύ ιδανικό δίδυμο ο Τόμας ή ο Γκιλ στο 4 με τον Μακλίν ή τον Μπούκερ στο 5 σε αντιστοιχία.
Έχουμε καιρό όμως για σενάρια. Τίποτα δεν τελείωσε αν δεν ολοκληρωθούν οι αγωνιστικές υποχρεώσεις. 
Προέχει η κατάκτηση του πρωταθλήματος.

Παρασκευή, 19 Μαΐου 2017

Greatness awaits those who try...

Manowar - Mountains 


Καλησπέρα σας!
Μετά από μια λυτρωτική σειρά εναντίον της Εφές, ακολούθησε μια υποτονική εβδομάδα, που κατά την εξέλιξή της, μας φόρτωνε με αξιοζήλευτο άγχος. Εξαιτίας της αναμονής του Final Four. Τουτέστιν, συνεπακόλουθο της αγωνιστικής αδράνειας.
Η αναμονή ολοκληρώθηκε. Σήμερα Παρασκευή, ξεκινάει το εορταστικό (τρόπος του γράφειν) τριήμερο της Κωνσταντινούπολης για όλους τους λάτρεις της Ευρωλίγκα.

Οι αντίπαλοι γνωστοί από καιρό. Ο πρώτος ημιτελικός που θα διεξαχθεί στις 18.30 ώρα Ελλάδας, φέρνει αντιμέτωπους την ΤΣΣΚΑ και τον Ολυμπιακό. Ο δεύτερος ημιτελικός ανάμεσα σε Φενέρ και Ρεάλ 3 ώρες αργότερα. Με τυπικά και ουσιαστικά γηπεδούχο την Τουρκική ομάδα, σε αντίθεση με το Final Four της Μαδρίτης προ διετίας, που περιελάμβανε ακριβώς τους ίδιους αντιπάλους, με μόνη διαφορά τότε, την τυπικά και ουσιαστικά γηπεδούχο Ρεάλ.
Εδώ που φθάσαμε, στους τέσσερις καλύτερους της χρονιάς κατά γενική ομολογία, δεν μπορούμε να αναφερθούμε σε κρυφά πλεονεκτήματα, σε καλύτερους παίκτες ή άριστους προπονητές. Εδώ που φθάσαμε, η θέληση για τη νίκη θα μετρήσει περισσότερο από το κάθε λογής αριθμητικό ή διαιτητικό πλεονέκτημα. 

Ας αρχίσω αντίστροφα. Με το ζευγάρι Φενέρ-Ρεάλ. Διακρίνω μια ισορροπία στην αναμέτρηση. Η Ρεάλ υπερτερεί στην περιφέρεια (σαν γνήσια Σπανιόλα) με τους Γιουλ, Ντρέιπερ, Φερνάντεθ, Ντόντσιτς, Κάρολ, Ματσιούλις, Τέιλορ έναντι των Ντίξον, Σλούκα, Μαχμούτογλου, Μπογκντάνοβιτς, Νάναλι, Κάλινιτς. Η Φενέρ αντιθέτως υπερτερεί στους ψηλούς με κάθε κόστος. Με Ούντο, Βέσελι, Άντιτς, Ντατόμε και -έστω- Μπένετ έναντι των Αγιόν, Χάντερ, Ράντολφ, Ρέγιες, Νοτσιόνι και Τόμπκινς. Στις φετινές αναμετρήσεις είχαν νικήσει αμφότεροι στις έδρες τους.

Τι πρέπει να κάνει η Φενέρ; Να περιορίσει τους κινητήριους μοχλούς Γιουλ-Ντόντσιτς και Κάρολ στην περιφέρεια με Ντίξον, Νάναλι, Κάλινιτς καθώς και τον δημιουργό-σκόρερ Αγιόν στη ρακέτα. Δεν χάνει από Ράντολφ, Φερνάντεθ, Ρέγιες σε καμία περίπτωση. Να κρατήσει το παιχνίδι σε χαμηλό σκορ και λίγες κατοχές.

Τι πρέπει να κάνει η Ρεάλ; Να περιορίσει τον Μπογκντάνοβιτς με Ντρέιπερ-Ματσιούλις αρχικά και να χαλάσει το παιχνίδι του Ντίξον με Ντρέιπερ-Γιουλ. Να κρατήσει μακριά από τη ρακέτα της Ούντο, Βέσελι με τους Χάντερ, Ράντολφ αλλά και να μαρκάρει αποτελεσματικά τον Ντατόμε με Ματσιούλις, Νοτσιόνι. Να μην αφήσει αιφνιδιασμό να πάει στράφι και να κυνηγήσει όλες τις δεύτερες επιθέσεις. Να πιέσει τους λίγους αλλά καλούς ψηλούς της Φενέρ για να κερδίσει κάθε επιθετικό ριμπάουντ. Έχει περισσότερους αναλώσιμους ψηλούς να θυσιάσει.

Για τη συνέχεια,η αναμέτρησή που μας αφορά, με σαφές προβάδισμα της ΤΣΣΚΑ. Σε όλους τους τομείς. Μόνο σε περίπτωση που συμμετείχε ο Λοτζέσκι, θα είχε ένα ισχυρό προβάδισμα στα τριάρια ο Ολυμπιακός.
Η περιφερειακή γραμμή της ΤΣΣΚΑ είναι η γραμμή πυρός της. Τεόντοσιτς, Ντε Κολό, Τζάκσον, Χίγκινς, Φριτζόν και οι δύο Κουλάγκιν σε αντιπαράθεση με τους Μάντζαρη, Σπανούλη, Γκριν, Ουότερς και Τολιόπουλο. Φαινομενικά ασταμάτητη η περιφέρεια της Ρώσικης αρμάδας.
Σχετική ισορροπία στη θέση 3 με ποικιλία σε κοντά σχήματα με Κουρμπάνοφ, Χίγκινς, Αντόνοφ ή ψηλά σχήματα με Βοροντσέβιτς, Κορόμπκοφ από την ΤΣΣΚΑ ενώ το βάρος θα επωμισθούν στον Ολυμπιακό οι Παπανικολάου και Παπαπέτρου κατά κύριο λόγο. Αμυντικογενείς προσανατολισμοί στη συγκεκριμένη θέση και για τις δύο ομάδες. Αρκετός χώρος για τρίποντα θα προκύψει από τη δημιουργία των γκαρντ σε κάθε περίπτωση.
Ολοκληρώνουμε με τους ψηλούς. Για την ΤΣΣΚΑ οι Χάινς, Κριάπα, Βοροντσέβιτς, Ογκουστίν και Φρίλαντ ενώ ο Ολυμπιακός με Μιλουτίνοφ, Μπερτς, Γιανγκ, Πρίντεζη και Αγραβάνη εξισορροπεί κάπως τις γραμμές στο 4 και 5. Οι αμυντικές ικανότητες του Χάινς αλλά και των Κριάπα, Βοροντσέβιτς θα ρυθμίσουν κατά μεγάλο ρόλο την ανταπόκριση των Μπερτς, Μιλουτίνοφ, Γιανγκ στις πάσες των περιφερειακών του Ολυμπιακού μετά από τα πλάγια και κεντρικά πικ εν ρολς. Οι Ογκουστίν και Φρίλαντ δεν μπορούν να κρίνουν σε καμία περίπτωση την έκβαση του αγώνα. Σε αντίθεση με τη δυναμική παρουσία του Πρίντεζη στην επίθεση και την αμυντική του προσήλωση στα ριμπάουντς. Καθοριστικός σε κάθε περίπτωση θα είναι ο ρόλος του Αγραβάνη που θα χρειαστεί για να περιορίσει κάθε αντίπαλο ψηλό και ειδικότερα τον Βοροντσέβιτς καθώς και τον Κριάπα. Θεωρώ τον Αγραβάνη ως τον σημαντικότερο ψηλό του Ολυμπιακού στο ατομικό μαρκάρισμα, από την κάλυψη του τριπόντου μέχρι τα μπλοκ άουτς της ρακέτας. Ελπίζω να μην φορτωθεί με φάουλς. Είναι τόσο σημαντικός όπως με τον Ερυθρό Αστέρα στο Βελιγράδι.

Τι πρέπει να κάνει η ΤΣΣΚΑ; Να περιορίσει τους κινητήριους μοχλούς Σπανούλη-Γκριν στην περιφέρεια, καθώς και τον Πρίντεζη στη ρακέτα. Αν επιδιώξει να τους χαλάσει το παιχνίδι, θα έχει καταφέρει το σημαντικότερο βήμα για την επικράτηση. Σημαντικός επίσης ο game changer Παπανικολάου που αν πιάσει απόδοση, θα είναι δύσκολο να μαρκαριστεί από τους αντίστοιχους παίκτες της θέσης του. Θα χρειαστεί να βγει εκτός ρυθμού εξαιτίας των φάουλς ή να αναλωθεί στο μαρκάρισμα του Ντε Κολό.

Τι πρέπει να κάνει η Ολυμπιακός; Αρχικά να περιορίσει τον Ντε Κολό με τον Παπανικολάου, στη συνέχεια να βγάλει εκτός ρυθμού τον Τεόντοσιτς με τον Μάντζαρη και τελικά να μην αφήσει χώρους σε Τζάκσον, Χίγκινς για διεισδύσεις με Σπανούλη-Γκριν αλλά ούτε και ελεύθερα τρίποντα στους Κουρμπάνοφ, Βοροντσέβιτς, Φριτζόν. Σημαντικό επίσης ότι όλοι μα όλοι οι παίκτες της ΤΣΣΚΑ μαρκάρονται "ψυχολογικά" εκτός του Χάινς. Αν πάρει προβάδισμα στο σκορ ο Ολυμπιακός, δύσκολα θα επιστρέψει η ΤΣΣΚΑ εκτός των Χάινς, Ντε Κολό και Τεόντοσιτς. Θα χρειαστεί λοιπόν να κάνει το τέλειο αμυντικά παιχνίδι κι ας έχει χάσει στις δύο φετινές αναμετρήσεις της κανονικής περιόδου. Δεν παίζει μπάσκετ το παρελθόν εξάλλου. 

Σε τέτοια παιχνίδια κορυφαίων αναμετρήσεων που κρίνουν τρόπαιο, υστεροφημία, χρήματα και δόξα, σημαντικότατο ρόλο παίζει η αυταπάρνηση και ο ψυχισμός. Αυτά που πρεσβεύει η κορυφαία αυτή ομάδα που λέγεται Ολυμπιακός, από το προηγούμενο Final Four του 2012 στην Κωνσταντινούπολη κι αποτελούν παρακαταθήκη του Ντούσαν Ίβκοβιτς, αυτής της Σέρβικης γριάς αλεπούς της προπονητικής αλλά και του τότε βοηθού του Βαγγέλη Αγγέλου:
Όλοι για έναν, κι ένας για όλους.
Όλοι μαζί λοιπόν, με αυταπάρνηση και άκρατο ψυχισμό για την ομάδα. Βρίσκεται πλέον στο DNA αυτής της ομάδας. Όποιος πέφτει οφείλει να ξανασηκωθεί. Ακόμα κι αν δεν μπορεί, θα σπεύσουν οι υπόλοιποι να τον βοηθήσουν. Αυτό είναι το μεγαλείο της προσπάθειας. Greatness awaits those who try...
Το μόνο που χρειάζεται αυτή η ομάδα από τους οπαδούς της, είναι ενθάρρυνση και θετική ενέργεια. Τα υπόλοιπα θα καταλήξουν όπως τα ευχόμαστε αρκεί να υπάρχει πίστη στις ικανότητες της ομάδας για το τελικό αποτέλεσμα.
Με τη νίκη!